GEMENGDE GEVOELENS.

Roda JC-RKC. Een doodgewone wedstrijd om des keizers baard, want FC Den Bosch zal nooit uit bij Ajax winnen. Nou, vergeet het maar. Op internet had ik al gelezen, dat er actie gevoerd zou worden. Weliswaar werd overal uitdrukkelijk vermeld dat men het netjes zou houden, maar ik had er een hard hoofd in. Er is in de voorbije weken door (sommige) FC Limburg-haters al te vaak op de man gespeeld, gescholden en geïntimideerd. Bovendien, zo leek het, profileerden zij zich als de enige, echte Roda-supporters (pak weg, ruim genomen 2.500 man): zij alleen zorgen voor sfeer, de rest is maar theaterpubliek (pak weg, een beetje krap gemeten 10.000 man). Ja, ik hoor ook bij die laatste groep, ik bevind me ook onder het theaterpubliek; ik ben wel al bijna dertig jaar in het bezit van een seizoenskaart en ik dacht nog bij de bouw van het nieuwe stadion: "Eindelijk een zitplaats", maar ik ben natuurlijk in de ogen van de selecte groep Supersupporters maar een ordinaire nepsupporter. Ik sta alleen maar op als er een doelpunt valt of bij spannende momenten (dus niet, wanneer ik uitgenodigd word "sta op, als je voor roda bent"), ik schreeuw zelden, ik zing graag, maar niet alleen, ik ben geen gangmaker, kortom: ik ben theaterpubliek; ik heb een goed weekend als Roda wint, ik ben chagrijnig als Roda verliest en soms slaap ik er slecht van, maar ik gedraag me niet zoals dat selecte groepje Supersupporters, dus ben ik maar een ordinaire nepsupporter; ik ga zelfs wel eens 5 of 10 minuten eerder weg, meestal de omloop op, omdat de spanning me te veel wordt (zoals tegen Bordeaux), ijsberen, af en toe mijn neus om de hoek van de toegangsdeuren: "Is het nog niet afgelopen?" Maar ik blijf natuurlijk maar een nepsupporter, ik blijf niet tot het bittere einde zoals dat selecte groepje Supersupporters. Integendeel, mij is van alles naar het hoofd geslingerd, waarbij de wens om de volgende keer maar thuis te blijven als nepsupporter nog het vriendelijkste is wat mij werd toegeschreeuwd.

Met dit alles in mijn achterhoofd ging ik dus met gemengde gevoelens naar het stadion. De handtekeningenjagers van het "Actiecomité Nooit FC Limburg" kwamen me al snel tegemoet. Die van Roda heb ik nergens gezien. Ik heb niet getekend. Ik vind de vraagstelling ongenuanceerd, als je het mij vraagt. Ik ben niet tegen een fusie, ik ben wel tegen het verloren gaan van de naam Roda (tussen haakjes: waar is Roda JC ook al weer een fusienaam van? Ik bedoel maar, over nostalgie gesproken).

Genoeg hierover, ik ben nu tenminste mijn gram kwijt met betrekking tot die tweespalt onder de supporters.

Even over de wedstrijd. De opstelling was duidelijk op zekerheid gericht, dus geen Van Dijkiaans agressief voetbal. Lichtelijk Belgisch defensief zullen we maar zeggen (N.B. Dat belooft wat het komende jaar met een Bosschiaans eb-en-vloed-voetbal, om de woordspeling van George Leekens maar eens van stal te halen). Twee spitsen slechts, waarvan Berglund volgens mij de elementaire techniek mist om een bal aan te nemen. Was er in Nederland voor dat geld echt geen betere te koop? Wat was ik vaak teleurgesteld in Yannis, toen hij er nog was: nu miste je hem als aanspeelpunt; wat was ik vaak teleurgesteld in Nygaard, toen hij nog speelde: wat misten we hem nu! Het moest nu van toevalligheden komen. Gelukkig dat die counterploeg uit Waalwijk die paar kansjes die ze kregen niet kon benutten. Eindelijk de ban gebroken met een verdiende overwinning, ook al was het voetbal niet om over naar huis te schrijven. Maar had je wat anders verwacht? In dit stadium moet er gewoon gevochten worden, de technische hoogstandjes bewaren we voor het volgende seizoen, als we weer bovenin meedraaien.

Tot slot nog het verhaal over een echte supporter. Tijdens de Milaanreis maakten mijn zoon en ik kennis met een supporter uit Assen. Ja je hoort het goed, uit A S S E N. 's Morgens vroeg om twee uur vertrokken om op tijd bij het PLS te zijn voor de bus (en vrijdagavond ook weer dat klere-end terug). Nee, geen geëmigreerde Limburger, maar een Drentse autochtoon, die met vriendjes in zijn jeugd Pannini-plaatjes verzamelde en een club moest kiezen om supporter van te zijn. Bij toeval werd dat Roda JC. Toen hij negen jaar was, zei hij tegen zijn ouders dat hij op vakantie wilde naar Limburg, Kerkrade, hij wilde Kaalheide zien; en toen hij op eigen benen stond, bezocht hij wedstrijden van Roda JC, uit en thuis. Het was een stille, rustige achter-in-de-dertiger, geen schreeuwer, wel enthousiast meezingend, die uit zijn dak ging toen de goal viel, maar die even teleurgesteld was na de uitschakeling als al die anderen. Voor mij is hij de echte Supersupporter.

Gomatma, 29 april 2002.