Roda JC verzuimt geschiedenis te schrijven

Door Marco Timmer

Gepubliceerd op 6 maart 2002

Het was niet de vraag óf Roda JC in San Siro zou verliezen, maar met hoeveel. Want na de 0-1 op eigen veld moesten de Limburgers de return vooral zien als een leuk reisje. Bovendien zorgde technisch directeur Nol Hendriks vorige week voor beroering door zich in VI kritisch uit te laten over trainer Georges Leekens en enkele spelers. Het motiveerde Roda tot op het bod.

Na een bijna onmogelijke krachtexplosie van negentig minuten stond het toch echt op het scorebord in San Siro: AC Milan – Roda JC 0-1. Doelpuntenmaker Mark Luijpers vertelt: “het was een krankzinnige wedstrijd. Het is al fantastisch dat je in het grote San Siro mag voetballen, en als je dan zolang standhoudt, zit er misschien een stuntje in. Dat gevoel werd bij iedereen ook steeds sterker. Tja, en dan komt die bal voor mijn voeten en schiet ik hem wel erg lekker binnen, moet ik zeggen. Ik raakte hem precies goed en ik scoor al niet zo vaak. Als je het dan op zo’n moment doet dan is dat geweldig. Vervolgens krijgt Regillio Vrede een belachelijke rode kaart en dan weet je dat het vechten is tot het laatste fluitsignaal. Als dat dan komt weet je niet wat je meemaakt.”

Ook in de verlenging hield Roda JC knap stand, waarna strafschoppen de beslissing moesten brengen. En dat Nederlanders en penalty’s niet bepaald een ideale combinatie vormen, is bekend. Yannis Anastasiou en Garba Lawal, geen Nederlanders, benutten de eerste twee. En keeper Zeljko Kalac pakte twee Italiaanse penalty’s. Voor Roda JC misten de Belg Tom Soetaers, Mark Luijpers en Eric van der Luer. De Milanese Roemeen Cosmin Contra zorgde voor de beslissing.

“Ik wist van te voren in welke hoek ik hem zou schieten”, zegt Luijpers. “En ik schoot ook goed, vond ik, maar Abbiati redde fantastisch. Hij moet wel heel snel naar de hoek gedoken zijn. En dat het dan over is, is natuurlijk doodzonde. We hadden echt geschiedenis kunnen schrijven. Ik heb een heel tweeslachtig gevoel overgehouden. Winnen en scoren in San Siro is fantastisch, maar als je dan vervolgens op zo’n sullige manier verliest, is dat eeuwig jammer. Ook voor de tweeduizend meegereisde supporters die zoveel lawaai hebben gemaakt. Dat gevoel blijft toch iets overheersen. En Kalac is een penaltykiller, als hij er twee pakt moet je gewoon winnen. Ik heb die strafschop in mijn hoofd ook al honderd keer in een andere hoek geschoten. Als we hadden gewonnen, waren we in de kwartfinale ook niet kansloos geweest tegen Hapoel Tel Aviv.”

“Nu is het nog even nagenieten en dan weer verder met de competitie. Dat artikel vorige week in Voetbal International heeft de nodige onrust veroorzaakt, maar Nol Hendriks en voorzitter Theo Pickée hebben hun excuses aangeboden, dus de zaak is afgedaan.”

Uit: VI 10, 6 maart 2002