Wie herinnert zich niet die avond dat we ons plaatsten voor de finale! Het was één groot feest, want onze club zou voor het eerst in 8 jaar weer naar de Kuip mogen voor de eindstrijd in de Beker competitie. Onze tegenstander: Feyenoord.
Veel voorbereidingen werden getroffen voor deze wedstrijd. Al vroeg werden kaartjes gereserveerd en bussen geregeld. Want iedereen met een geel zwart hart wilde mee naar die Kuip. T-shirts, sjaals, spandoeken, vlaggetjes. Noem maar op. Alles werd gemaakt en meegenomen. Het zou één groot feest worden.
De zaterdag voor de grote dag werd op Kaalheide getraind onder toeziend oog van 300 supporters. We kwamen met zijn allen samen om onze jongens dat laatste zetje in de rug te geven, dat hart onder de riem te steken. Want dat hadden ze nodig en verdienden ze. ’s Avonds was er nog een speciale Roda-mis en er waren zelfs mensen naar Wittem gereden om een kaarsje op te steken. Het kon niet misgaan.
Zondagmiddag 12 uur. De eerste colonne bussen vertrok vanaf Kaalheide. In totaal zouden er 210 bussen meegaan en 4 treinen. Als je zoveel bussen bij elkaar ziet, is dat toch wel een heel mooi gezicht. Ik vertrok om 1 uur. Cluster D en bus 34. Samen met 8 mindervalide en 18 begeleiders gingen we op weg. Al snel zaten we in de file, maar toen we die eenmaal gehad hadden, ging het een stuk beter. Later dan gepland kwamen we bij de Kuip. We hadden nog geen kaartjes, maar na wat telefoontjes over en weer, was dat ook snel geregeld. Toen op naar de Kuip.
Eenmaal binnen zagen we aan onze kant een zee van geel en zwart. Het zag er echt schitterend uit. Iedereen had zich de moeite genomen om op wat voor manier dan ook de jongens te ondersteunen. Ook had iedereen een vlaggetje ontvangen, waar dan ook flink mee gezwaaid werd. De stemming zat er geweldig goed in. Er was een samba band aanwezig die ons flink liet dansen. We hadden er dan ook heel veel zin in.
De wedstrijd verliep echter niet zoals we hadden gehoopt. We kwamen al snel achter, maar lieten de kopjes niet hangen. De jongens gingen gewoon door en streden voor elke meter. Maar vlak voor rust viel de 2-0. Na rust werd er twee keer gewisseld maar we kwamen er niet meer uit en we verloren dan ook. Ik kan nu wel van alles gaan schrijven over de scheidsrechter, dat we een penalty hadden moeten hebben en dat het eerste Feyenoord doelpunt vermeend buitenspel was, maar dat doe ik niet. Want daar winnen we die wedstrijd niet meer mee. Onze jongens hadden gestreden voor wat ze waard zijn. En wij zijn trots op ze!!
Na het fluitsignaal van dhr. Van Hulten wisten de spelers niet wat te doen. De een liep doelloos over het veld, de ander zat en de ander lag. De teleurstelling droop ervan af en dat ze verdriet hadden verscholen ze ook niet. Bij veel supporters liepen ook de tranen over de wangen, want dit hadden we niet verwacht. Roda JC had veel meer verdiend, maar het had niet zo mogen zijn.
Nu moeten ze zich weer gaan opmaken voor de volgende ronde voetbal. Namelijk de play-offs om alsnog een ticket te gaan behalen voor de UEFA Cup. Als eerste wacht ons een thuiswedstrijd tegen NEC. Ik zou zeggen: STEUN ONZE JONGENS EN KOM MET ZIJN ALLEN NAAR HET STADION!!!
FORZA RODA!!!
Jessica
|
