Bram Geilman

Door Nino Tomadesso (even apart)

'Die passiviteit ik vond het verschrikkelijk'

Niet tegenstaande de uitschakeling uit het Europacup-gebeuren: de nacht na Roda JC – Anderlecht duurde lang in Kerkrade. De hees geschreeuwde fans zochten wat troost bij een gevuld glas, bij een kwinkslag en een vleugje muziek. Men had vóór het een of andere etablissement betreden werd de droom begraven; men teerde nog slechts op de herinneringen. Op een verse memorie aan een bikkelhard voetbaltreffen waarin Roda JC dapper en eervol verslagen werd. Ik dronk een whiskey bij Rita en Mathieu aan de Markt en ontmoete er Bram Geilman, de keeper die machteloos vanaf de tribune moest toezien hoe zijn makkers strijdend ten onder gingen. Méér nog dan het gevecht “leed” Bram onder de passiviteit die hij tijdens het laatste uur voor de wedstrijd noodgedwongen moest opbrengen.

Zo’n laatste uur …… Alles is gezegd, alles is gedaan. De spelers verblijven in de kleedkamer(s). De één zenuwachtiger dan de ander. Allen wachtend op het “bevrijdende” beginsignaal. Zo’n laatste uur voor een wedstrijd duurt lang, erg lang.
Geilman: ‘ik heb het verschrikkelijk gevonden. Ik liep de kleedkamer in en uit, ik ijsbeerde door de gang. Ik wilde zo lang mogelijk bij de jongens blijven. Een schouderklopje hier, een bemoedigend woord daar. Maar ik had geen part aan hun concentratie, aan hun allerlaatste mentale voorbereiding.Ik maak toch deel uit maar stond er niettemin naast. Ik vond het verschrikkelijk. Weet je, normaal als je spelen moet, houdt je je met een hoop dingen bezig.Je kleedt je om, controleert je schoenen, je veters. Je doet dingen die voor elke wedstrijd terugkomen. Vertrouwde toestanden die je, in afwachting van de gang naar het veld afleiden. Die gehele ceremonie, die zich in driemaal naar de WC gaan tot het tweemaal aan- en uittrekken van je schoenen, uiten, dat allemaal was er voor mij ditmaal niet bij. Ik was aanwezig, maar had geen deel aan het grote gebeuren. Ik was tot passiviteit veroordeeld en ik vond het vreselijk…’
‘En later op de tribune?’
’Ik beleefde de wedstrijd, maar maakte hem feitelijk niet mee’. Zoals bekend: Roda JC verloor. Even bekend is dat Bram Geilman niet, zoals men dat pleegt te zeggen tegen zijn verlies kan. Hoe zat dat dan die woensdagavond? Bram: Het is een wezenlijk verschil of je wel of niet in het veld staat. Natuurlijk kwam voor mij de klap hard aan. Maar je kon hem zien aankomen.Je zag het gehele wedstrijdbeeld in het voordeel van Anderlecht veranderen.Je stelt dat op de tribune vast en je denkt uit de grond van je hart: wat zonde toch. Maar als je zelf onder de lat staat, als jezelf bezig bent met er het allerbeste van te maken; als jezelf denkt en soms hardop tegen je zelf zegt: knokken, verdomme!, dan sta je met je hele lijf in het veld en dan wil je net zo goed als de anderen, alleen maar winnen. Dat is logisch bij mij als keeper, komt er nog een facet bij. Ik maak deel uit van elftal, maar ben toch in het geheel een eenling. Ja vaak is een doelman erg eenzaam. Vóóral als een bal langs zijn oren in het net verdwenen is. Vóóral als hij een treffer heeft moeten toestaan. Want er zijn tien veldspelers en slechts één keeper. Wellicht wel daarom kan ik niet tegen mijn verlies…’
Praten met Bram Geilman over sport. Hardop mijmeren over een Europa-cup wedstrijd die slechts enkele uren historie was.
Enkele uitspraken van Bram Geilman:
RENSENBRINK is als een kat. Hij ligt op de loer, je ziet hem niet. Hij is verscholen achter een boom. Het muisje de speler komt voorbij: pats! De klauw van Rensenbrink en hij is er met het muisje vandaar. Niemand die hem meer houden kan. Rensenbrink is een levensgevaarlijke speler.
BERT  JACOBS is de twaalfde man in het elftal. Een fantastische vent. Eentje van ons. ERNST HAPPEL was bij Feyenoord anders. Hij kweekte verdettedom. Alleen de spelers die in het veld stonden waren belangrijker voor hem.
Geilman voortreffelijk vervangen door JO VAN DE MIERDEN, beidt zijn tijd. Zijn terugkeer in het ‘eerste’. Hij zelf: ‘Het duurt nog enkele weken’.

Door Nino Tomadesso (even apart)
Limburgs Dagblad 1 oktober 1976.

Ook scheidsrechter Erik Axelryd ging na afloop van Roda JC - Anderlecht even stappen. Aan de tap in café Herpers pakte hij -een Roda JC muts op zijn hoofd- een pilsje met Kerkraadse fans.