RODA JC - FC TWENTE

Door Cees van Cuilenborg

KIJKERSBEDROG (0-0) 0-0

Merkwaardige zaak eigenlijk: Roda JC bezet de eerste plaats in de eredivisie en als een toch niet kinderachtige tegenstander als FC Twente weigert zich over te geven, dan pikt het publiek dat niet. Waarmee Roda JC al heel snel wordt geconfronteerd met de prijs van een toppositie. De opmars naar de eerste plaats gaat kennelijk gepaard met beloftes die deze ploeg nog niet aan kan. Roda JC is een krachtige ploeg, met veel talent op de juiste plaats, maar met minstens evenveel matige voetballers op posities in het elftal die nu juist niet door door ondermaats talent bezet kunnen worden. Als je tenminste naar het allerhoogste streeft. Het zou Roda JC ongetwijfeld beter zijn uitgekomen als men iets minder opzichtig naar de top van het klassement had kunnen kruipen (zoals AZ momenteel). Nu is de aandacht volledig op Roda JC geconcentreerd en ik kreeg de indruk dat deze ploeg die druk (nog) niet aan kan.

Meer dan ooit stond Roda JC voor de taak om een goed gevuld stadion de tegenstander (Twente) onder druk te zetten en gaandeweg op te rollen. Maar Roda ontbrak de macht daartoe en de tegenstand van FC Twente (omdat het de koploper betrof?) was feller dan je van je ploeg gewend bent. Al dus ontstond een wedstrijd die na afloop van menigeen het predikaat slecht kreeg opgeplakt, maar dat is een verkeerde taxatie. Uitgesproken slecht werd er niet gespeeld. Daarvoor leverden spelers als Epi Drost, Niels Overweg, Frans Thijssen, Leo Degens en af en toe Pierre Vermeulen en Adrie Koster toch een te goede individuele prestatie. Het is beter om te spreken van een volstrekt oninteressante wedstrijd. Te vergelijken met een touwwedstrijd. Er word heus wel voor gewerkt, maar er gebeurt niets. De ploegen houden elkaar volstrekt in evenwicht. Zo ging het ook in Kerkrade. Roda wilde best, maar beschikt over te weinig pure klasse om de zaak te forceren en Twente kan het best, maar vond een gelijkspel al heel mooi. Voor zo’n laatste instelling is natuurlijk te veroordelen. FC Twente speelde heel geconcentreerd in de alweer (Heini Otto tegen Theo de Jong), maar drong niet echt aan met de bedoeling om te winnen.

Niet ten onrechte wijst Twente naar het gebrek aan fysieke kracht in de spits van de aanval, maar er zijn momenten genoeg waarop je als eenvoudige toeschouwer afvraagt waarom een speler van Twente niet het lef opbrengt om recht toe recht aan op avontuur te gaan. Neem Fransje Thijssen. Prima op dreef zolang het middenveld zijn arbeidsterrein was, maar waarom durft hij het strafschopgebied niet in te gaan in plaats van de bal terug te kappen en weer breed te spelen? Op basis van zijn unieke passeer techniek moet ik nog zien wat er gebeurd als Thijssen de directe confrontatie met een tegenstander binnen het 16-meter gebied aangaat. Scoringskans? Strafschop? In elk geval opwinding. En dat is wat deze wedstrijd 90 minuten lang moest ontberen. Zelfs Dick Nanninga zorgde er niet voor om spektakel te bezorgen voor het doel van Twente. In de eerste plaats kwam de bal daar zelden en bovendien was Nanninga kansloos tegen de sterke Niels Overweg.

Dick Nanninga maakte een wat lusteloze indruk; ook al in de eerste helft toen Roda via een terugvallende Nanninga en opkomende Theo de Jong voor enige taktische variatie dacht te zorgen. Dat zag er toen nog veelbelovend uit, omdat aan de zijkanten Adrie Koster en Pierre Vermeulen er nog wel eens in slaagden een duel te winnen. Maar echt gevaarlijk werd het nooit. Langzamerhand werd Roda’s kwaal zichtbaar: het middenveld. Wie als topploeg tegen een taktisch en technisch sterke tegenstander het spel moet maken heeft niets aan een middenveld waar arbeid het gebrek aan inzicht moet vergoeden. Alle goede wil van Leo Ehlen en Terry Lees ging verloren in volstrekt uitzichtloos gedraaf in de diepte. Want tot een laatste pass of een doordachte combinatie kwam het – waar het die twee betrof- nooit. Inventiteit moet eenzijdig van Theo de Jong komen, maar dat weten de meeste tegenstanders inmiddels ook al. Speelt Roda JC uit, dan heb je zo’n brekend middenveld broodnodig. Om vervolgens zelf tot de counter over te gaan.Wil je thuis de zaak forceren, dan zal er een ander gestructeerd middenveld moeten staan. Om te voorkomen dat er negentig saaie minuten ontstaan, zoals zondag.

Voetbalinternational 1978 nr:49
Tekst: Cees van Cuilenborg
Foto's: Tonny Stroucken