Roda JC: De punten en de hoon

Door Cees van Cuilenborg

Zaterdag 3 maart 1984, Excelsior - Roda JC 1-2

Merkte ik iets van gêne toen Hans Eijkenbroek vooraf liet weten dat hij de strijd met Excelsior wenste aan te gaan zonder medewerking van z’n Engelse spits Chris Guthrie? Met twee spitsen tegen het door blessures geplaagde Excelsior? Een zwaktebod van Roda’s trainer? Dik twee uur later reisde Roda weer zuidwaarts in de wetenschap dat de 1-2 overwinning een voorlopige definitieve bezetting van de vierde plaats betekende. De winnaar heeft altijd gelijk, zegt men in de voetballerij.

Maar op Roda’s winst op Woudestein valt toch heel wat af te dingen. De prestaties van de Limburgers mogen er zijn, de laatste weken, maar zo langzamerhand bestaat toch de indruk dat het bereiken van die vierde plaats tot een obsessie aan het worden is. Onlangs nog zag ik Roda JC met vlot aanvallend voetbal in Utrecht winnen, maar de wijze waarop de ploeg zich zaterdag in Rotterdam presenteerde is met het woord armoedig nog mild weergegeven. Roda JC stelde zich volledig op Excelsior en daar was absoluut geen aanleiding toe. Of het moet de Limburgse herinnering zijn aan het treffen met Excelsior (op Kaalheide) dat vorig seizoen de deelname aan het Uefa Cup toernooi kostte. Lang, heel lang heeft dat toen verloren duel doorgewerkt bij Roda JC, maar een beetje realiteitszin zou de Limburgers ditmaal niet hebben misstaan.

Excelsior miste spits Michel Beukers, Eddy Ridderhof, Nico Jaling en Mike Snoei. En aangezien de Woudesteiners, zoals bekend, aan de rand van het bestaansminimum balanceren, kon je op je vingers natellen dat Excelsior deze middag misschien wel veel inzet, maar weinig echte kansen te bieden zou hebben. Maar het siert Roda JC bepaald niet dat daar wel aanwezige specifieke kwaliteiten niet wat brutaler werden geëxploiteerd. Nu wierp Roda JC op het middenveld een muur van spelers op, waar Excelsior zich tegen de pletter liep. Eugène Marijnissen, Martin van Geel en Jan Poortvliet zijn vanuit een dergelijke uitgangspositie vaak in staat om aan het front te verschijnen, maar ditmaal kwamen ze niet verder dan het controleren van de strijd. De vierde middenvelder, Peter van der Ven, vormde in de eerste helft een gunstige uitzondering. Het was hem aan te zien dat hij revanche zocht voor het feit dat hij de laatste weken vaak niet in de basisformatie voorkwam. Ditmaal was Peter van der Ven de “tacktische” compensatie van Chris Guthrie, die ten onrechte in de dug-out bleef, en het werk van René Hofman zinloos werd. Die paar aardige voorzetten (veel te weinig overigens voor een speler met zijn mogelijkheden) verdwenen in het niets.

Omdat Excelsior bij gebrek aan voldoende kwaliteit de ijver niet in scoringskansen kon omzetten, dreigde dit bloedeloze duel op een logische, maar alles behalve bevredigende 0-0 aan te sturen. Het keerpunt was een onbegrijpelijke blunder van de tot dan nauwelijks geteste Excelsior doelman Jan Stroomberg. Hij liet een simpele boogbal zomaar uit zijn handen vallen en uiteraard is John Eriksen dan ter plekke om te profiteren (0-1). Het inspireerde Excelsior tot een “alles of niets” offensief en toen dat opportunisme zowaar tot succes leidde via een kopbal van alleskunner Graeme Rutjes, waren de Rotterdammers niet meer te houden. Opgejaagd door de krachtig en sterk spelende Tonnie Pattinama wilde Excelsior Roda straffen voor z’n laffe speelwijze, maar Roda pakte kort voor tijd toch de hele winst door een knappe actie van Martin van Geel.

De twee punten waren voor Roda, maar ook de hoon, want er kon na afloop geen goed woord af voor de instelling van de Limburgers die met hun spelers in staat moeten zijn het publiek ook elders in Nederland iets aardigs aan te bieden. Zeker als je beter kunt en bewust de creativiteit doodt ten gunste van het resultaat. Een dergelijke instelling verdient afgestraft te worden, maar het zaterdag ook povere Excelsior was daar niet toe in staat.

Een enkele aardige actie van Henk van Goozen, de rust van libero Ton van der Padt, de rushes van Carlo van Tour en de inzet van Tonnie Pattinama, dan hebben we het wel zo’n beetje gehad. Excelsior trainer Rob Jacobs komt echter de eer toe al die vijfjes en zesjes toch tot een brutaal voetballend geheel te combineren. Tot essentiële spelers (Beukers, Ridderhof) wegvallen, dan blijkt de basis te smal. “Maar” , houdt Rob Jacobs de moed erin, “als je overal hoort dat we spelers als Beukers en Jalink niet kunnen missen, dan hebben we dit seizoen toch winst gemaakt op Woudestein. Want vorig seizoen liepen de jongens nog tegen SSS te pillen.

Uit: VI 10 maart 1984
Foto's: Charles Ruys JR, Ton de Haan, Piet van der Klooster