Bezuinigingsoperatie overschaduwt plaats in bekerfinale

Door Jeroen Grueter

“Het lijkt wel alsof Roda totaal geen sportieve ambities meer heeft”

Roda JC staat op de drempel van wat het meest succesvolle seizoen uit de clubhistorie kan worden. Vorige week werd ten koste van Telstar de bekerfinale bereikt, terwijl de vierde plaats op de ranglijst nog altijd binnen handbereik ligt. Van een hosanna stemming is even welgeen enkele sprake op Kaalheide. De sportieve successen worden overschaduwd door het mogelijke vertrek van vier basisspelers, voor wie het Rodabestuur vorige week ontslag aanvroeg. Een handvol ontevreden spelers was het directe gevolg, maar op termijn hebben de huidige ontwikkelingen waarschijnlijk nog een andere consequentie: een nieuw leven als anonieme middenmotor. VI doet verslag van een rumoerig weekje op Kaalheide.

De stunt die BVV Den Bosch vorig seizoen in de halve finale van het bekertoernooi tegen Roda JC uithaalde was vorige week dinsdag niet aan Telstar besteed. De Velsense club bleef een uur knap overeind, maar moest daarna alsnog het hoofd buigen voor de geconcentreerd spelende thuisploeg, die dankzij doelpunten van Michel Boerebach, Max Huiberts en Gené Hanssen (een juweeltje) uiteindelijk betrekkelijk eenvoudig aan het langste eind trok. Grote feestvreugde bleef na afloop achterwege in de kleedkamer van Roda. Uitgestoken handen van bestuursleden werden door enkele spelers geweigerd. Huichelachtig vonden ze dat na de gebeurtenissen van de voorgaande dagen. De nieuwe fricties zijn een gevolg van het nieuwe en vooral zuinige beleid, dat Roda gaat voeren. Een beleid met gevolgen voor spelers, omdat de begroting voor een groot deel ten koste van salarissen wordt teruggebracht. Voor Michel Boerebach, Bert Verhagen, Graham Arnold, René Hofman, Silvio Diliberto, Jos Smits, Paul Janssen en de aan Heerenveen verhuurde Mario Been vroeg de leiding van Roda een week voor Telstar ontslag aan bij het arbeidsbureau om zodoende rechtsgeldige redenen te hebben om verlaagde contracten te kunnen aanbieden. De manoeuvre werd door het achttal niet bepaald in dank afgenomen. Michel Boerebach, niet één van de minst belangrijke spelers in het dit seizoen onverwacht succesvolle concept van de trainers Adri Koster en Ad Versluys, reageerde verbijsterd. Vooral door de manier waarop, aangezien hij de jobstijding uit de regionale dagbladen moet vernemen. ‘Ik vind het een belachelijke zaak, maar het schijnt hier zo te horen’, zegt hij gelaten. Het is een hard gelag voor Boerebach, die vorig seizoen al vijftig procent van zijn salaris inleverde. ‘Ik ga komend seizoen niet voor minder spelen, of er moet geen club voor me komen. En zelfs in dat geval wil ik het nog zien. Ik ben niet van plan opnieuw een heleboel geld in te leveren. Het is nu even afwachten wat er verder gaat gebeuren, maar het liefst verlaat ik de club. Evenals de andere trouwens. Ik heb mijn buik vol van de manier waarop Roda met spelers omgaat. Dit heeft me behoorlijk geraakt. Ik voel me als een Jan Lul gebruikt, want ik denk dat ik de voorgaande jaren toch wel wat heb bewezen. Die ontslagaanvraag ervaar ik echt als een soort vernedering.’

Boerebach is niet de enige die er zo over denkt. Ook verdediger Bert Verhagen was met stomheid geslagen toen hij de mededeling uit de pers moest vernemen. Met name rond Verhagen is een vreemd spel gespeeld. Toen Karlsruhe begin dit seizoen een bod van 2,2 Duitse marken op de verdediger uitbracht was Roda niet bereid hem te verkopen. De club beloofde Verhagen in december over salarisverhoging te zullen praten. Toen die tijd was aangebroken was de animo van het Roda-bestuur al een stuk minder en nog geen drie maanden later kwam de ontslagaanvraag om zodoende een sterk verminderd contract te kunnen aanbieden. Verhagen: ‘Vorige week heb ik emotioneel gereageerd door te zeggen dat dit mijn laatste seizoen is. Dat werd me niet in dank afgenomen en daarom wil ik er nu niet al te veel over zeggen. Ik vind het wel zonde. Ik heb hier drie jaar gevoetbald om te oogsten en nu dat moment bijna is bereikt krijg ik te horen dat ik weg moet. In het verleden zijn er fouten gemaakt en daar worden wij de dupe van. Ik wil niet zielig doen, maar dat komt het wel op neer. Ik ben hier juist komen voetballen om iets extra’s te kunnen verdienen. Met de aanbieding die ik voor komend seizoen krijg blijft daar bijna niets meer van over.’

Boerebach: ‘het is allemaal zo onlogisch. Sportief gezien kan het bijna niet beter, maar het is schijnbaar nogal moeilijk om op een andere manier te bezuinigen. Nu zijn vier basisspelers de dupe. De nummers twaalf tot en met twintig hadden ze ook een verlaagde aanbieding kunnen doen. Nu lijkt het wel alsof de club geen ambities meer heeft. Het is de zaak om de resterende wedstrijden Europees voetbal te halen, maar dat doe ik puur voor de andere jongens. Echt blij zal ik er niet mee zijn.’
Graham Arnold is een verhaal apart. De Australiër sprak vorig seizoen niet of nauwelijks tot de verbeelding, maar ontwikkelde zich het laatste half jaar tot een meer dan een waardevolle basisspeler. Voor Roda ook reden om hem graag te behouden, maar niet onder de huidige financiële voorwaarden. De club trachtte inmiddels sponsors voor het salaris voor Arnold te laten opdraaien, maar de persoon in kwestie voelt dáár absoluut niets voor. ‘Ik speel voor Roda, dus de club betaalt me. Niet één of twee sponsors die me op de schouder kloppen wanneer ik goed gespeeld heb en me ter verantwoording roepen wanneer het eens wat slechter gaat’, zegt Arnold die nauwlettend door Eric Gerets (volgend seizoen trainer van Club Luik) in de gaten wordt gehouden. ‘Wat nu gebeurt, is niet mijn probleem, maar dat van Roda. Als Roda moeilijk doet ga ik gewoon terug naar Australië en ontvangen ze in het meest ongunstige geval niet eens meer een transfersom. En zelfs wanneer Roda wel in staat mocht zijn mijn salaris op te hoesten is het nog altijd niet zeker of ik blijf, want ze moeten mijn vrienden hier bij de club niet weghalen. Ik verlang soms hevig naar Australië, maar Michel Boerebach, Bert Verhagen en Silvio Diliberto maken het me goed naar mijn zin. Als zij weg gaan blijf ik waarschijnlijk ook niet.’

Nol Hendriks, thuisbankier annex suikeroom van Roda wordt door de spelers gezien als kwade genius achter de bezuinigingsplannen die door algemeen directeur Servé Kuijer in praktijk worden gebracht. Er wordt zelfs gefluisterd dat hij de pers inlichtte op het moment dat de spelers nog niet over hun toekomst waren ingelicht. Opnieuw Boerebach: ‘Nol Hendriks denkt dat hij alleen met jonge jongens kan komen. Als je boven de 26 komt ziet hij niets meer in je, maar hij vergeet dat elk elftal routine nodig heeft. Al met al vind ik het voor de trainers nog het meest lullig. Ze hebben hier niets tegen in te brengen, want Hendriks bepaalt alles. Aan de ene kant is het nog begrijpelijk ook, want hij heeft nog zoveel geld tegoed. Volgens mij wel zeven of acht miljoen gulden. Maar geld is macht en Hendriks heeft dat veel te veel.

Adri Koster en Ad Versluys zijn niet te benijden. Na een stroef begin heeft het van Willem II overgekomen trainersduo de zaakjes goed voor elkaar. Op het veld staat een elftal dat de afgelopen maanden bewees voor geen enkel team te hoeven onderdoen. Dat leverde als eerst tastbare bewijs de bekerfinale op, maar Roda strijdt ook nog volop mee voor de drie te verdelen plaatsen in het Uefa Cup toernooi. De intrede van Koster en Versluys verloopt volgens grote tevredenheid van het Rodabestuur. Ook algemeen directeur Servé Kuijer steekt zijn bewondering niet onder stoelen of banken. ‘Ik ben hartstikke tevreden over de manier waarop het nu loopt en je mag gerust weten dat ik aan het begin van het seizoen met angst en beven naar de groep heb gekeken, toen Jan Reker wegviel. Want waar Jan wegvalt, ontstaat een kolos van een gat dat je moet dichten. Hij is iemand die te allen tijde in het verlengde van de spelers werkt. Door zijn vertrek kwam er een gevaarlijk stuk terrein bloot te liggen. Wat gebeurde er in Venlo toen Jan daar wegging? Leo van Veen zeker niet één van de minste trainers in Nederland, werd kapot gemaakt door een spelersgroep waarin de machtsverhouding scheef lagen. Met dat beeld voor ogen keken wij dus naar de nieuwe situatie. Koster en Versluys stonden natuurlijk niet voor een makkelijke klus, omdat Reker twee van de drie seizoenen uitstekend had gepresteerd.’

‘De groep moest toch wennen aan de andere aanpak van de nieuwe technische staf en die ook accepteren. En dat wordt maar door één ding bepaald: het behalen van punten. Pas dan gaan andere waarden tellen. Waar het omgaat, is dat spelers en trainers van elkaar weten wat elkaars sterke en zwakke punten zijn. En die ook respecteren. Om te kunnen opbouwen moet je samenwerken, maar dat gebeurt pas op het moment dat er resultaten worden geboekt. En die tijd moet je gegund worden. In de voetballerij bestaat het risico dat je die tijd aan de hand van prestaties niet wordt gegund. Louis van Gaal is momenteel een toptrainer. Waarom? Omdat Ajax onder hem presteert. Vier maanden geleden werd hij ook door de media kapot gemaakt. Het was niks, een arrogante vent. Ik denk dat we onze trainers mogen complimenteren op de wijze waarop dat is gedaan. Want in wezen kunnen we nog vierde worden en we staan in de bekerfinale. Als we die winnen praten we over een resultaat dat Roda nooit eerder gerealiseerd heeft. Daar zitten we heel dichtbij.’
Of de geboekte progressie volgend seizoen kan worden doorgezet, is door de nieuwe weg die Roda is ingeslagen, uiterst dubieus geworden. ‘Heel veel hangt samen met het feit of we de groep bij elkaar kunnen houden. Dat is een kwestie van afwachten,’ zegt Adri Koster. ‘Roda heeft het op dit moment financieel niet makkelijk en dat betekent dat er hoe dan ook bezuinigd zal moeten worden. Op dit moment is er nog niemand weg en wat mij betreft gaan we met deze spelers door. Het liefst zou ik het elftal nog versterken, maar of dat reëel is weet ik niet. Dat zal heel moeilijk worden.’

De kans bestaat dat je volgend seizoen met een zwakker in plaats van een sterker elftal speelt.
Daar moeten we dus voor waken. Het is zaak Roda ten alle tijden op niveau te houden. We draaien nu goed maar als dat volgend seizoen niet met het huidige spelersmateriaal kan, zal dat met andere mensen moeten. Op het moment dat de spelers wegvallen moeten we naar alternatieven op zoek, zodat we zo min mogelijk kwaliteit inleveren. Spelers moeten terug in salaris en nu gaat het erom of zij dat al dan niet willen. Niemand levert graag geld in, maar de nood is aan de man.’

Het lijkt schrijnend dat het je meest dragende spelers betreft.
‘Het kapitaal moet op het veld staan, maar de financiële nood is momenteel zo groot dat Roda geen andere kant op kan. Het is niet verantwoord om op deze manier door te gaan. Zolang Nol Hendriks voor tekorten garant blijft staan is de schade nog te overzien, maar dat zal ook niet lang meer doorgaan.’

Kun je je daar als trainer bij neerleggen?
Waar moet je het geld vandaan halen? Hendriks legt dit seizoen geloof ik weer anderhalf miljoen bij en die man zal wel eens waar voor zijn geld willen zien. Hoe vervelend het ook is, maar Roda moet in andere bedragen gaan denken.’

In hoeverre heeft Kuijer met jullie overlegd over de spelers voor wie een ontslagaanvraag werd ingediend?
‘De verhoudingen binnen Roda JC zijn schreef gegroeid. We willen iedereen graag houden, maar de club is niet meer in de positie om gigantische salarissen te betalen. En wij hebben best aangegeven dat enkele spelers in een bepaalde schaal thuis horen. En nu is het aan de clubleiding om te kijken hoe ver men kan gaan. Natuurlijk hebben wij erop aangedrongen dat we de goede spelers moeten behouden.’

Jullie konden er dus niet onderuit dat de salarissen van vier basisspelers verlaagd worden?
Nee, maar het bestuur zal Roda nooit laten afzakken tot een middelmatig niveau.’

Servé Kuijer: ‘Ons beleid was er de voorgaande jaren op gericht om gaten in de begroting te dekken door spelers te verkopen die goed in de markt lagen. Met steeds in het achterhoofd dat we daar wel vanaf moesten. We hebben een tijd afgewacht om te kijken in hoeverre de inkomsten zouden stijgen, maar dat bleek terug te lopen. Na de weerslag van vorig seizoen, dat in financieel en sportief opzicht een rampjaar was, hebben we besloten het beleid om te gooien. Het afdekken van exploitatietekorten door middel van verkopen was op een gegeven moment noodgedwongen het beleid o een bepaald prestatieniveau na te streven. Verleden jaar zijn we dat gaan ombuigen naar een beleid waarin je meer wilt werken met een stuk continuïteit qua selectie. Dus minder speculeren op verkoop van spelers en daarmee naar een lager niveau van salariëring, omdat we er anders niet uitkwamen. Met de eerste lijn, die enkele jaren geleden werd uitgezet, wilden we naar een begroting van zeven, acht miljoen gulden toewerken. We hebben echter geconstateerd dat we de inkomstenstroom niet te optimistisch moeten bekijken en dat we hard moeten knokken voor iedere die we binnen willen krijgen. Gevolg is dat we niet te optimistisch moeten begroten. Laat één ding duidelijk zijn: wij kunnen nooit spelers betalen die in de picture van PSV, Ajax en Feyenoord staan. Dan is het verhaal over. Voor ons is maar één ding aan de orde: een zo hoog mogelijke transfersom uit een speler halen. Maar we moeten qua salaris wel kunnen meedoen met de andere clubs in Nederland. Als ik van zes klassen uitga, dan zijn wij de vijfde klas. En daar moeten we tevreden mee zijn. Dan hebben we een goede club, zijn we op een gezonde manier bezig en hebben de spelers daar baat bij. We zijn nu naar een systeem aan het groeien, waarin we goede salarissen willen betalen, maar wel binnen de verhoudingen van een begroting van vijf miljoen. Dus geen salarissen gebaseerd op een begroting van zeven miljoen’.

‘Voor ons is dus heel duidelijk dat we voetbaltechnisch volgend seizoen op hetzelfde niveau willen opereren met de wetenschap dat enkele jongens wat ouder worden en een stuk toegevoegde waarde krijgen. Maar wat dat betreft stopt mijn inbreng in het verhaal en zullen dat de trainers verder moeten invullen.’

Door het onvoorspelbare competitieverloop is het nog altijd onduidelijk welke teams zich volgend seizoen voor Uefa Cup voetbal mogen inschrijven, maar Roda verzuimde zaterdag het zieltogende FC Twente in dat kader de genadeklap te geven. Koster mocht echter aanvoeren dat hij door blessures van Luijpers, Verhagen en Senden bijna zijn complete defensie miste en het elftal daardoor voor een groot deel door elkaar moest gooien. Michel Broeders en Berthil ter Avest werden naar de achterlinie gehaald, terwijl Max Huiberts aan de linkerkant van het middenveld mocht proberen. De aanvaller van het Olympisch elftal had duidelijk moeite met die positie, waar hij de veel kilometer makende Youri Mulder tegenover zich vond. Zodoende kreeg super-sub Ajah Wilson Ogechukwu de kans zich weer eens in de basis te bewijzen, maar opnieuw bleek de Nigeriaan de meeste waarde vertegenwoordigt wanneer hij als invaller wordt gebruikt. Dat doelman Henryk Bolesta niet in de problemen kwam was te wijten aan het weinig imponeerde aanvalsspel van Twente bij wie met de name de spitsen  Mitar Mrkela en John Neijenhuis een dissonant vormden. Ronald de Boer was door Theo Vonk aan de rechterkant geposteerd. De voormalig Ajacied kwam tot enkele gevaarlijke voorzetten, maar stond op de flank teveel geïsoleerd, omdat het spel met name aan de linkerkant door Arhur Numan werd verzorgd en Jan Gaasbeek het te druk had in het centrum Michel Boerebach te schaduwen. Roda kon zaterdag geen vuist maken, maar heeft in Graham Arnold echter een man die in de meest onoverzichtelijke situaties het best tot zijn recht komt. In de slotfase van de eerste helft was de Australiër er als de kippen bij om een door De Koning gestopt schot van Ter Avest in de doelmond te tikken, maar Orlando Trustfull was ter plekke om de bal van de lijn te halen. Twintig minuten voor tijd slaagde Arnold er met een briljante actie wel in zijn nu al bijna gebruikelijk doelpuntje mee te pikken. Hij stopte een voorzet van René Trost met de buitenkant van zijn voet en scoorde vervolgens met de hak. Dat Twente tien minuten later op gelijke hoogte kwam berustte louter op toeval, omdat Gaasbeek tegen een scherpe voorzet van De Boer aanliep. Diezelfde Gaasbeek verrichte in de laatste minuut van de wedstrijd nog een goede daad door een kopbal van Huiberts van de lijn te verwijderen, maar een overwinning zou ook voor Roda teveel eer zijn geweest.

Tekst: Jeroen Grueter

Scoreverloop: 60’ Michel Boerebach (penalty) 1-0, 85’ Max Huiberts 2-0, 88’ Eugène Hanssen 3-0
Toeschouwers: 5.000
Scheidsrechter: Dick Jol

Uit: VI nummer 15 - 8 april 1992.