In Memoriam

Jos Wilms

Afgelopen nacht, maandag 14 juli 2008 , is ons Rodaworldlid, RodaJCfan en grote vriend Jos, op 43 jarige leeftijd na een kort maar hevig ziekbed vredig in zijn eigen vertrouwde stoel overleden. Wij van Rodaworld verliezen in hem niet alleen een vriend, maar ook een van de oprichters van deze site. Zijn kennis en ervaring op Layout- en fotogebied waren voor ons onontbeerlijk en zullen we node gaan missen. Mede door zijn inbreng en professionaliteit zijn wij geworden wat we nu zijn. Een van de leidinggevende RodaJC foto-site’s.

Jos was een vriend van weinig woorden, maar als hij sprak, werd je wel weer met beide benen op de grond gezet. Nooit denigrerend of negatief maar steeds “to the point”. Jos heeft alles meegemaakt. Vreugde, verdriet en wanhoop. Alles heeft hij op zijn bord gekregen, maar Jos zou Jos niet zijn als hij zelfs in zijn diepste ellende als eerste aan de ander dacht. Terwijl wij als vrienden onder elkaar weer eens hardop riepen, wanneer stopt het nu eens, waarom krijgt hij dat nu weer op zijn bord? Bleef Jos er “koel” onder en wuifde alle ellende met een handgebaar weg.

Drie jaar geleden kwam dan ook voor Jos eindelijk en welverdiend een ommekeer. Sonja kwam in zijn leven en de wereld leek hem eindelijk toe te lachen. Alles leek nu op zijn plaats te vallen en Jos leefde helemaal op. Helaas heeft dit geluk voor hem en zijn gezinnetje maar 3 jaar mogen duren.

De laatste maanden van zijn leven zijn zowel voor hem, zijn gezin en ons als vrienden, heel zwaar gevallen. Maar Jos heeft zelfs in deze zware periode alle controle behouden. Van zijn directe naasten heeft hij persoonlijk afscheid genomen. Zelfs tot zijn laatste ademtocht is hij met zijn eigen crematie bezig gebleven. Voor Jos een heel normale zaak. Als het onvermijdelijke dan onvermijdelijk is, dan wel onder regie van Jos zelf.

Een paar weken terug stuurde hij zijn laatste e-mail naar al zijn vrienden en kennissen. Hierin kondigde hij binnen zeer korte tijd het einde van al zijn e-mail verkeer aan omdat hij zeer ernstig ziek was. Zelfs op dat moment leek hij zich tegenover zijn vrienden en kennissen te verontschuldigen voor het feit dat we al een aantal weken geen mail van hem hadden ontvangen. Dit was Jos ten voeten uit.

Tot die tijd ging er geen dag voorbij zonder dat al zijn vrienden en kennissen een mail van hem mochten ontvangen waar het plezier in het leven vanaf stroomde. Een dag zonder een mail van Jos was een dag niet geleefd. En vanaf dinsdag 15 juli 2008 zal zijn mailadres voorgoed zwijgen. Jos is niet meer.

Er is geen troost, er zijn geen woorden meer. Alleen een onbeantwoorde vraag:”Waarom?”
Jos wij zullen je missen, maar de komende jaren zal jij nog in veel anekdotes aangehaald worden. Van je “kleine” gehaktballen, die we alleen met twee handen konden vasthouden. Van jouw uitdrukking op je gezicht, toendertijd bij een uitwedstrijd van je geliefde club RodaJC bij AZ, toen je juichend een minuut voor het einde van die eerste helft riep, dat jij de tussenstand van 0-0 goed had voorspeld en toen het geluid van jouw gejuich verstomde, dat Gerrie Senden zijn wereldgoal produceerde waardoor jouw voorspelling ineens de prullenbak in kon. Van alle grappen en grollen die jij met ons allemaal hebt uitgehaald. Van al je rake opmerkingen die ons met de mond vol tanden achterliet. Neen Jos, bij ons zal je altijd onsterfelijk blijven. Hoeveel pijn het ook doet op dit moment. Wij danken God op onze knieën dat Hij jou van nog meer pijn gespaard heeft. Wij zijn er trots op, dat we je gekend hebben.
Een gedicht dat Toon Hermans eens geschreven heeft, geeft in het eerste couplet treffend weer hoe Jos was. En het tweede couplet geeft treffend ons gevoel weer. Wij willen het jullie niet onthouden.

‘IETS’ (uit fluiten naar de overkant)

Als ik maar even iets kan doen aan je verdriet
Dan heeft mijn fratsenmakerij een beetje zin
Als jij het allemaal niet meer zo duid’lijk ziet
Brei ik voor jou, as ’t effe kan, ’n nieuw begin.

‘k zal blijven zeggen, dat we van een diepe pijn
en van een groot verdriet geen ‘seau-de-mytre’ snappen
‘k zal blijven zingen in een hemelblauw refrein
al hoor ‘k me zelf soms zachies huilen in m’n grappen.

Jos rust zacht, wij zijn er trots op om jou gekend te hebben.
Wij wensen zijn Sonja, Lynn , Bo, Sharon en Colin heel veel sterkte in het verwerken van dit zware verlies.

Condoleance Register