Het Roda-Hart

Ga je die man echt interviewen? Een collega klinkt oprecht gepikeerd. Maar die is toch zo ontzettend publiciteitsgeil, zou je dat nou wel doen?

‘Die man' is Jan Dautzenberg, architect van het Roda-stadion. Zo noem ik het, want Parkstad Limburg Stadion (het Pee EL Es in de volksmond) heeft niks met voetbal te maken. M'n collega verder negerend pak ik de telefoon en bel de man achter het Parkst.., pardon Roda-stadion.

Ja, hij heeft wel even tijd. Ik in de eerste aflevering van jullie nieuwe rubriek? Dat is mooi! Met een half oog zoek in m'n collega, maar die is koffie zetten. Vijf minuten later noemt Dautzenberg zijn bouwsel ongegeneerd ‘het mooiste voetbalstadion van Nederland'. Ik praat nog even door met de beste man, maar krijg die uitspraak niet meer verdrongen. Wat een hoogmoed, arrogantie, zelfingenomenheid! Zoiets zeg je toch niet?

Ik besluit de man te negeren, mijn triomferende collega (het ‘zie-je-nou-wel?' blinkt in z'n ogen) gelijk te geven en er verder het zwijgen toe te doen.

Een dag of twee later heb ik een afspraak bij Roda. Langs het grauwe hokjespark; de tippelzone, de bocht om, weg van die kille en bovenal gevaarlijke Imstenraderweg en dan prijkt bovenop de heuvel Roda's heiligdom.

Plots besef ik dat, of je nou het wilt of niet, je supporter in hart en nieren bent of juist niet; de aanblik van het, nou vooruit, Parkstad Limburg Stadion (PLS) diep van binnen iets teweeg brengt. Een gevoel van overweldiging of zoiets.

Het bouwsel zorgt, in meer of mindere mate, voor een ‘o-wat-mooi-gevoel' dat kwistig door de aderen borrelt. Nog niemand horen klagen. Alleen die schuin geplaatste lichtmasten al. Uniek in Nederland.

Ik heb ze allemaal gezien. Arena, Kuip, Gelredome, Philips- en Abe Lenstra-stadion en ga zo nog maar even door. Maar dit is, tja. Op z'n minst één van de mooiste stadions van Nederland. Vooruit: hét mooiste.

Waarom mag de maker dat dan niet roepen, vraag ik me af op het moment dat m'n auto in parkeervak P1 dienst weigert. Waarom in vredesnaam mag de architect zijn trots niet van de daken schreeuwen? Als-ie gezegd zou hebben ‘daar moeten anderen maar over oordelen' of ‘ach, het gaat wel', hadden we ‘m ongetwijfeld van valse bescheidenheid beticht. Dan was-ie niet eerlijk geweest. Of te laf om iets te zeggen. Of bang dat we ‘m de grond in zouden schrijven.

Daarom: meneer Dautzenberg, gefeliciteerd met het mooiste stadion van Nederland. Wees er trots op!

En excuses, ook namens m'n collega.

Met dank aan Ivo Kok.