Het Roda-Hart

Zoveel mogelijk bij Roda rondhangen en opschrijven wat je ziet, hoort en denkt. Dat is, heel kort gezegd, mijn opdracht. Althans, zo heb ik het begrepen. Op het moment dat u dit leest bereidt Roda zich voor op de tweede competitiehelft, maar op het moment dat ik dit stukje schrijf, wordt de voetbalwereld geteisterd door de zeurende pijn die absolute winterstop heet. Zelfs geen trainingen.

En dan kun je wel rondhangen, maar je ziet en hoort zo bitterweinig. Spelers likken hun wonden of zijn op vakantie en de commercieel manager doet haar laatste oud-op-nieuw-inkopen in het Heerlense Corio Center, zo blijkt als ik haar bel. En dus stuur ik mijn Mazda 626 doelloos door Kerkrade. Wanhopig op zoek naar een stukje geelzwart of iets anders dat met Roda te maken heeft. Een ietsjepietsje is al genoeg.

Mijn auto rijdt me naar stadion Kaalheide, sorry Kaalhei. Geen bal te beleven, maar plots weet ik wel waarover dit stukje moet gaan. Nostalgie in de winterstop. Hier, op deze plek, incasseerde ik, op m'n gepikte fietsje met zijwieltjes na, de grootste tegenslag in m'n leven tot dan toe. Kleine bijrol voor mijn vader en diens collega. Iets grotere bijrol voor duizenden anderen die de cheerleaders het schaamrood op de kaken bezorgden met de weinig fijngevoelige ‘wij-willen-tieten-zien-medley'.

Hoofdrolspeler: Edwin Vurens. Roda – Benfica, Europacup. Roda staat met 2-0 voor en zal zich met dat resultaat plaatsen voor de volgende ronde. De jubelstemming op Kaalhei is indrukwekkend. Op de tribune worden Roda-liederen aangeheven en bij ieder gezongen woord zakken de Portugese fans achter het doel steeds meer in elkaar. Het grote Benfica dreigt hier, in dit krakkemigge stadion, uitgeschakeld te worden door het nietige Roda.

Totdat Edwin Vurens, de absolute uitblinker van het duel, een succesvolle poging doet om zichzelf in vijf seconden tijd voor eeuwig tot persona non grata in Kerkrade en verre omstreken te maken. In plaats van de bal hard het stadion uit richting Spekholzerheide of voor mijn part Chevremont te trappen, besluit Vurens het op een pingelen te zetten. Hup, bal kwijt aan een of andere Portugees: 2-1. Einde verhaal. Over en sluiten.

Al wat overbleef waren niet meer dan wat tranen. De scheldkanonnade die Vurens vervolgens over zich heen kreeg, maakte een diepe indruk op me. Opvoedkundig gezien is een voetbalstadion niet echt een geweldige plek; ik zág het m'n vader denken. Diens collega dacht niks meer; hij zat gehurkt op de staantribune; één hoopje ellende. Het Roda-sjaaltje diende als zakdoek.

Later hebben mijn vader en diens collega in een klein Kerkraads cafeetje een pint gedronken. Ik cola, maar dat betekende niet dat ik het minder erg vond. Die verdomde Vurens!

Hoe zou het met ‘m zijn?

Met dank aan Ivo Kok.