Het Roda-Hart

Laatst zijn we met het zangkoor gaan bowlen. Een ideaal avondje uit voor groepen waarin gezelligheid en sfeer ver te zoeken zijn.

Je gaat bowlen, omdat je als vereniging toch íets moet doen. Uiteraard was het niet gezellig. De geforceerde sfeer droop er vanaf. We hoefden godzijdank nog nét niet te gaan steengrillen.

Nadat ik op het nippertje mijn eerste en enige ‘strike' van de avond had gegooid, moest ik plotseling denken aan Roda JC. In Maastricht is dat sowieso al een unicum, maar dat terzijde.

Limburgs enige eredivisionist is eigenlijk best wel te vergelijken met een potje bowlen en dan heb ik het niet over de voetbaltechnische kwaliteiten van de club. Waar ik het wel over heb, is de geforceerde sfeer.

Ik krijg keer op keer de kriebels als ik op de talloze Roda-internetsites de nog talrijkere oproepen voor en aankondigingen van zogenaamde ‘sfeeracties' lees.

De fans hebben de volledig terechte conclusie getrokken dat het allesbehalve sfeervol is in het Parkstad Limburg Stadion -bij tijd en wijle is het zelfs doodstil- en willen daar geforceerd verandering in brengen. Maar sfeer is sfeer. Die is er of die is er niet. Sfeer is niet maakbaar, ook al ogen de voor aanvang van een wedstrijd verplicht gegooide slingers best aardig.

Sfeeractie is dus een volkomen loze term. Staat gelukkig ook niet in het woordenboek.

Een jaar of twee geleden heb ik geprobeerd te achterhalen wat de reden is voor het chronische gebrek aan sfeer bij Roda.

Deskundigen gooiden het toen op het soort stadion. Kaalheide wás voetbal, het Parkstad Limburg Stadion is dat minder. Dat zou kunnen kloppen, want ik herinner me dat het vroeger bij Roda wél een dolle boel kon zijn. Sommige supporters beweren dat de akoestiek niet geweldig is. ,,We kunnen zingen wat we willen, maar niemand hoort ons”, zo luidt het verweer.

Ik denk dat het gebrek aan sfeer vooral te wijten is aan de honderd-en-één verschillende supportersclubs die Roda rijk is. Dat schept geen band; eerder verdeeldheid. Waarom niet één grote supporterskliek? Als één blok achter Roda. Een goede sfeer is dan niet meer dan een logisch gevolg.

Het is tijd voor een fusie. Tussen de fanclubs, welteverstaan. Tijd voor toenadering.

Misschien dat de verschillende supportersclubs eens gezellig een avondje met elkaar moeten gaan bowlen.

Steengrillen hoeft niet. Mag wel.

Met dank aan Ivo Kok.