Het Roda-Hart

Er zijn zo van die dagen dat er geen bal te doen is. Zoals op deze druilerige dinsdagmiddag. Ik zit in de hal van het Roda-stadion op het zacht aanvoelende geelzwarte pluche van de bank, waarop je kunt zitten als je in blijde verwachting bent van een afspraak met de Roda-top. Ik zit er, ook al heb ik geen afspraak.

,,Hebt u een afspraak, meneer?”

,,Nee, ik heb geen afspraak, meneer. Ik wil gewoon even wat zitten.”

Vanachter het schuifbaar glas, dat het administratiepersoneel scheidt van de buitenwereld, kijkt de kaartjesverkoper -of ticketdistributeur natuurlijk- mij onderzoekend aan.

Hij vertrouwt het, of liever gezegd mij, voor geen vijf cent. De achterdocht druipt van z'n voor het overige vriendelijke gezicht.

Ik sta op om ‘m maar eens een hand te geven. Gewoon, om het ijs wat te breken. Een hand geven is onmogelijk, want het (kogelvrije?) glas voor zijn ticketbureautje is niet schuifbaar. ,,Maar u hoeft zich ook niet voor te stellen, want we kennen u inmiddels. Neem maar van mij aan dat het u nooit meer zal lukken.”

Ik besluit niet net te doen alsof ik niet weet waar het over gaat, want dat is me direct duidelijk. Roda was niet echt blij met mijn inbraak in het stadion, zoals ik die eerder op deze plek beschreef. De club vatte het verder wel sportief op, maar een waarschuwing kan nooit kwaad.

Met de hand op het hart (figuurlijk, want ik wil hier, middenin de hal, niet voor gek staan) en met luide stem beloof ik plechtig dat ik het nooit meer zal doen. Dat ik zelfs geen enkele poging meer zal ondernemen.

,,Maar ik zal hier wel nog vaak rondhangen, omdat van mij verwacht wordt dat ik twee Roda-columns produceer. Dan ga ik gewoon op dat bankje zitten om wat rond te kijken en wat op te schrijven.” De kaartjesman lijkt het goed te vinden. Gelukkig maar. ,,U liever dan ik,” maakt hij brommend een einde aan de nog geen minuut durende conversatie.

Het lijkt me niet zinvol om nu demonstratief en met een triomfantelijk gezicht weer plaats te nemen op de geelzwarte bank; dus zwerf ik naar buiten. Kopje koffie bij de naast het stadion gelegen brasserie. Gaat er altijd wel in.

Misschien een ideetje voor Roda. Een koffieautomaat in de hal van het stadion. Met koffie verkeerd én warme chocolademelk. Voor de eenzame momenten van mensen die op de geelzwarte bank zitten, zonder een afspraak met de Roda-top te hebben.

Met dank aan Ivo Kok.