Het Roda-Hart

Theo Pickée is dood. Gestorven aan kanker. God hebbe zijn ziel. Het competitieduel tegen Ajax werd uitgesteld vanwege zijn overlijden. Een mooi gebaar in een keiharde wereld. De minuut stilte was indrukwekkend. De begrafenis van de Roda-preses zeer zeker.

Struinend over het immense internet duik ik in de forums en gastenboeken op de talloze Roda-websites. Nog altijd is er sprake van één groot condoleanceregister.

Theo Pickée was een held, iemand die van Roda hield, iemand die zó ontzettend veel voor de club heeft gedaan. Ik lees het keer op keer. Van sommige berichten druipt de emotie af; ze laten ook mij niet onberoerd.

Over de doden niets dan goeds, ik weet het. Persoonlijk heb ik Theo Pickée niet goed gekend. Welgeteld heb ik hem twee keer gesproken. De laatste keer was tijdens een perslunch bij Roda, toen hij bekendmaakte dat hij het op z'n zachtst gezegd nog lang niet van de slopende ziekte gewonnen had. Ik had accuut geen trek meer, maar dat gold voor meer mensen.

Ook in het Roda-stadion, vanuit de Roda-vakken, heb ik het woord ‘kanker' vaak moeten horen. Misplaatst gebruikt om fans van de tegenpartij te kwetsen. Het woord is te horen in ieder voetbalstadion (ik ben niet wereldvreemd), maar dat wil nog niet zeggen dat het daarom geaccepteerd moet worden.

Zelf verloor ik drie jaar geleden een goede vriendin. Ze stierf aan kanker. Een dag later vloog het woord over en weer in een voetbalstadion.

Klinkt het soft als ik zeg dat dat pijn deed? Zoiets hoort bij voetbal, zei een vriend. Ik was het daar niet mee eens en zal het ook nooit daarmee eens zijn.

En wat te denken van de eerste keer dat ik Pickée sprak. Hij stond daar, op de middenstip, gehuld in kogelvrij vest, met tranen in zijn ogen. ,,Dit is verschrikkelijk,” sprak hij. Even eerder had hij heetgebakerde fans ingelicht over de plannen om te komen tot een FC Limburg. ‘Pickée, vuile leugenaar. Ga weg en kom nooit meer terug!' De supporters reageerden furieus.

Ik stond vijf meter van hem vandaan. Geschokt. Even later ving ik weer dat verschrikkelijke woord op.

Zonder belerend te willen zijn, ga ik er vanuit dat ‘kanker' in het Roda-stadion nooit meer tot scheldwoord zal worden gedegradeerd.

Omdat Theo Pickée ervan verloor.

Als eerbetoon aan ‘de man die zo ontzettend veel voor Roda heeft gedaan'.

Maar eigenlijk is het te gek voor woorden dat er een reden voor moet zijn.

Met dank aan Ivo Kok.