Het Roda-Hart

Ja, ik weet het. Het mag niet. En toch heb ik het gedaan, waarvoor vooraf al excuses. Huisvredebreuk. Plaats delict: Parkstad Limburg Stadion (lees: Roda-stadion). Dag: maandag 12 januari. Tijd: 14.16-14.41 uur. De ondoorzichtige glazen toegangsdeur tot het veld en de kantoren staat bij wijze van hoge uitzondering open. Het administratiepersoneel tikt driftig brieven. Eens kijken hoever je kunt komen, zegt het duiveltje in mij. Ruim een half uur later loop ik gniffelend de trap in de grote hal af. De dame van de administratie kijkt me onderzoekend aan. Ik ben deze trap immers niet opgelopen, maar daal ‘m wel af. Tot ziens! Ze geeft geen antwoord.

De acht stoeltjes in het scheidsrechterslokaal verbazen me. Drie lijkt mij genoeg. Direct door naar het veld. De deur is open. In de dug-out (die van de thuisploeg) houden technisch medewerkers of zoiets een theekransje. Dat ik er ben, lijkt ze niet te verbazen. ,,Schrijf niet teveel, want anders maak ik je dadelijk wat kleiner,” doet één van hen een mislukte poging om grappig te zijn. De persruimte is duister, maar wel geopend. Een journalist is onlangs z'n sjaal vergeten, zo moet ik constateren.

Enkel toegang voor medewerkers van Roda JC. Ai, dit wordt gevaarlijk. Heldhaftig besluit ik door te lopen. Als iemand het er niet mee eens is, hoor ik het wel. Maar ik hoor niks. De mensen die ik tegenkom knikken vriendelijk. Alsof ik hier al jaren rondloop. Achter de coulissen de stenen trap op. En nog eentje. De bestuurskamer, de businessruimte, de skyboxen en het spelershome. Best leuk, zo'n zelf georganiseerde rondleiding. Eén deur is dicht. Die van de perstribune. Typisch, want als ik ergens wél thuishoor…

In de materiaalruimte wordt hard gewerkt. Dat ik er rondloop, lijkt ook hier normaal gevonden te worden. Maakt een schrijfblok zoveel indruk? Op de kantoren van de bazen gebeurt even niks, om de doodeenvoudige reden dat de bazen er even niet zijn. Mooi kantoor trouwens, dat van Frank Rutten, directeur algemene en financiële zaken. Met bureau en grote tafel. Modieuze computer en een grote foto van hem aan de muur. De stoel zit lekker. Voor even baas van Roda. De rode ordner en het stapeltje zwarte dossiers laat ik onaangeroerd, want het moet wel leuk blijven.

Twee deuren verder gaat telefoon in het werkhok van Marcel Michiels, directeur commerciële zaken. Ook hij is er niet, maar ik heb het lef niet om de telefoon op te nemen. Als ik zijn kantoor uitloop, kom ik een medewerkster tegen. ‘Hallo'. ‘Hoi'. Stenen trap achter de coulissen weer op en via de normale trap snel terug naar de ontvangsthal.

Het mag niet, maar ik heb enkel even rondgekeken. En per slot van rekening leek iedereen het goed te vinden. Misschien een waarschuwing voor Roda.

Want stél dat. Stel dat ik kwaad in de zin zou hebben gehad.

Van de andere kant: ‘stel dat' telt niet. Zeker niet in de voetballerij.

Met dank aan Ivo Kok.