Rome en Roda

Wat heeft Rome nou met Roda JC te maken, vraag je je misschien af. Niks en toch ook weer heel veel.Zaterdagmorgen 16 september ging ik met twee bussen, volgeladen met scholieren, op weg naar Rome.

Toen de organisatie van de Romereis me ondanks mijn pensioen vroeg als begeleider mee te gaan, was het competitieprogramma van het huidige seizoen nog niet bekend. Uiteraard denk je daar ook niet aan, als je al in maart toezegt. De aantrekkingskracht van de eeuwige stad is nu eenmaal te groot.

Wist ik veel, dat ik de thuiswedstrijd tegen Ajax zou missen. Zondagmiddag zat ik dus tijdens de tweede etappe gespannen in de bus te wachten op berichten van het thuisfront. Mijn schoonzoon zat met mijn kaart op de tribune [ik ga er maar gemakshalve van uit, dat hij zich zou gedragen en mij geen stadionverbod zou bezorgen bij door hem veroorzaakte ongeregeldheden!]. Na tien minuten had ik het eerste sms’je binnen: 1-0 voor Roda. Ja, kom nou. Ik direct teruggemaild: “Geen grapjes aub!”. De bevesting kwam na enkele minuten, maar nu van drie verschillende bronnen tegelijk. Roda-Eikske, Roda-Leiden en Roda-Eygelshoven bleven me op de hoogte houden en bestoken met sms’jes.

Mijn stemming steeg; ik begon de MVV-supporters in de bus voor te bereiden op een feestje. Bij de 2-0 voor Roda kon mijn Romereis al niet meer kapot. Ik liet duidelijk blijken, dat er maar één club in Limburg is met het predikaat “De Trots van het Zuiden”. Uiteraard heb ik een aantal dagen kunnen teren op deze overwinning op Ajax.

In ieder geval tot donderdagavond voor de terugreis, die nu in één nacht en dag zou worden afgelegd. Maar wat een tweede feestje moest worden eindigde in Rome in een debacle. Toen de bussen ons om negen uur ’s avonds langs de Tiber oppikten, kregen we van de chauffeurs te horen dat er tijdens hun rustperiode ingebroken was in de bussen op de parkeerplaats van het hotel! Paniek alom; dramatische taferelen; huilende studenten, bellend met hun ouders. Uiteindelijk vijf uur oponthoud op het politiebureau voor de aangifte. Van zo’n 30 personen was de handbagage gestolen. Begrijpelijk dat de doorgegeven tussenstanden bij de bekerwedstrijd tegen Heerenveen mij deze keer niet in een feeststemming brachten. Op ingetogen wijze genoot ik van de overwinning; het verzachtte enigszins de trieste sfeer om me heen. Zelf was ik niets kwijt, maar toch….

Zondagmiddag zat ik weer zelf op de tribune tegen AZ. Een beetje raar gevoel had ik. Na de euforische stemming door de overwinningen op Ajax en Heerenveen werd veel verwacht, ook door mij. Maar de wedstrijd gaf niet direct aanleiding tot groot enthousiasme. Het eerste kwartiertje was Roda wat sterker, daarna een zeer dominant AZ. Tweede helft een prima begin van Roda tot het moment van de goal van Arveladze.

Er is genoeg hierover geschreven, dus ik treed niet in herhaling. [Eén minpuntje: coach Stevens had toch wat eerder Ramzi en Vandamme moeten wisselen, die zaten echt niet in de wedstrijd.] Ik wil alleen maar kwijt, dat ik het vertrouwen in Roda niet verloren heb. Zoals één overwinning nog geen voetbalzomer maakt, zo maakt ook één nederlaag nog geen voetbalwinter, om maar eens een variant op een bekend spreekwoord te gebruiken. En laten we eerlijk zijn: AZ was vroeger ook maar een modaal clubje; dankzij de miljoenen van D.S. gaat het nu wat beter. Dus, meneer Nol: gooi er als afscheid nog een paar miljoen tegenaan voor een wonderspits, zodat we weer een paar jaar vooruit kunnen!

Wat voor mij in ieder geval duidelijk is: we hebben weer enkele klasbakken in het elftal rondlopen. De Fauw, Saeijs, de Jong en vooral Meeuwis staan hun mannetje en geven mij alle vertrouwen in de toekomst. Tegen Willem II zal dat blijken.
Forza Roda.

Gomatma, Landgraaf 28 september 2006.