Ongeveer 4 jaar geleden begonnen we onze interviewreeks met hem. Hij speelt al bijna 8 jaar voor de 'Trots van het Zuiden', waarvan hij de laatste 2 seizoenen het liefste zou willen vergeten. Twee seizoenen die gekenmerkt werden door veel pijn, hard revalideren, up's en down's en ontzettend veel geduld opbrengen. Maar Kevin van Dessel is een doorzetter die het woord opgeven niet in zijn woordenschat heeft staan. Hij heeft waarschijnlijk nog een lange weg te gaan om zijn oude vorm weer terug te krijgen, maar ook die weg zal de Belg vol goede moed bewandelen. Want hij wil uiteindelijk maar één ding: (pijnloos) voetballen! En na ons interview met hem, waarin het ging over de moeilijke periode maar ook over zijn verdere toekomt, zijn wij ervan overtuigd dat Kevin weer helemaal terugkomt!
Laten we beginnen met de vraag: hoe gaat het nu met je?
’Goed hé! Ik ben terug aan de beterende hand… Train inmiddels ook weer met de groep mee en dat gaat vrij aardig. Eigenlijk had ik afgelopen maandag tegen Excelsior mijn rentree gemaakt bij de beloften maar die is uitgesteld tot komende maandag. Daar heb ik wel op zitten wachten natuurlijk want het heeft lang genoeg geduurd dat ik geen wedstrijden kon spelen. Het werd weer eens tijd!’
Je hebt in december 2004 de eerste zware blessure opgelopen. Je onderging een operatie waarin je een nieuwe kruisband kreeg aangemeten. Hoe verliep na de operatie je revalidatieperiode?
’Mijn eerste kruisbandoperatie ging vrij snel eigenlijk. Ik heb 6 maanden heel hard gewerkt en geknokt om aan het begin van de competitie weer in de basis te starten. Boven alle verwachting is dat gelukt… Maar voor mij was dat loon naar werken want ik heb getraind als de beesten. En uiteindelijk heb ik 6 maanden gerevalideerd om 4 maanden fit te zijn en toen kwam de volgende blessure. Dat was wederom een flinke klap.
In oktober 2005 mocht je na bijna een jaar revalideren je rentree maken in de thuiswedstrijd tegen FC Utrecht. Met welk gevoel ging je toen het veld op?
’Met hetzelfde gevoel als de wedstrijden ervoor. Er was niks aan de hand en ik was blij eindelijk in de basis te mogen starten. 4 á 5 wedstrijden daarvoor had ik al bij de reserves gezeten en mocht ik invallen. En nu mocht ik dan eindelijk in de basis starten. Geweldig!’
Na een half uur viel je echter wederom uit met een blessure. Wat ging er door je heen toen je het veld afging?
’Totaal onverwacht viel ik uit. Één stomme beweging; er was geen bal in de buurt en een duel ging ik ook niet aan. Mijn onderbeen bleef staan en de rest was weg. Ik voelde meteen dat er iets mis was… Ik ging zitten en gebaarde dat er iemand van de medische staf moest komen maar ik wist zelf al meteen hoe laat het was. Je denkt dan nog dat het misschien toch wel meevalt. Ik heb daarna nog 5 minuten op het veld gezeten maar het ging gewoon niet. Mijn chirurg was toevallig die wedstrijd aanwezig en is meteen naar beneden gekomen. En de conclusie was dat de kruisband kapot was… en dan komen de tranen natuurlijk. Je hebt 6 maanden keihard gewerkt en dan komt weer alles over je heen. Dat is wel even slikken dan.’
Toen duidelijk werd dat je herstel wederom 6 maanden tot een jaar zou gaan duren, zakte je toen niet de moed in de schoenen?
’Natuurlijk! Je kunt wel eens het pech hebben dat zoiets je één keer overkomt. Maar als je in zo’n korte periode 2 keer je kruisband afscheurt en 3 operaties moet ondergaan, dan is dat wel een beetje veel van het goede. Ik hoop dat ik mijn portie nu wel gehad heb en vooruit kan gaan kijken. Laten we hopen dat ik de komende 7 jaar nog zonder ernstige blessures kan voetballen.’
Hoe verliep je tweede revalidatieproces?
’Die verliep vrij moeizaam. Ik had in principe wel meer tijd ervoor omdat de voorbereiding voor het nieuwe seizoen op een achttal maanden afstand lag. Ik ben dan ook in de voorbereiding gewoon begonnen maar raakte slechts op 80% van mijn kunnen. De laatste 20% kreeg ik gewoon niet geregeld; er was altijd wel een beweging of een draaiing waarbij ik iets voelde. Er is toen besloten een kijkoperatie te doen waarbij de knie proper gemaakt is. Dat is inmiddels alweer 5 maanden geleden. En mijn knie was nog niet eens hersteld van de ene blessure, alvorens de andere kwam en toen kwam weer een andere. Als ik dus eens een jaar zonder problemen aan mijn knie kan spelen, ben ik de gelukkigste mens van de wereld. Ik heb nog wel eens pijn, en ook de angst zit er nog wel in bij mij. Maar die zal verdwijnen naar gelang je meer gaat trainen. Je moet het alleen tijd en ruimte geven.’
Hoe ga je mentaal met dit soort tegenslagen om?
‘Ik ben altijd positief gebleven; naar de clubleiding, de technische staf, de spelers maar ook de supporters toe. Je hebt gewoon geen keuze… Het is je beroep en ik heb niks anders dan het voetbal. Als alles in orde komt kan ik nog 7 jaar voetballen en dat is toch het mooiste wat er is. Dat geef je niet zomaar op. Je kunt ook wel negatief gaan doen maar daar heb je niks aan tijdens je revalidatie, hé?!’
Heb je tijdens beide revalidatieperiodes nooit eens gedacht aan opgeven?
‘Nooit! Je hebt momenten dat het goed gaat en even daarna komt dat kleine dipje dan. Voornamelijk bij het voelen van pijn bij nieuwe oefeningen of bewegingen. Dan vraag je je soms wel eens af of het nog allemaal goed komt. Maar dat is gewoon een proces… Je moet het de tijd geven om te genezen. Maar opgeven zit gewoon niet in mijn karakter.’
Hoe heeft de club (bestuur, technische- en medische staf en spelers) je gesteund tijdens die moeilijke periodes?
‘De club heeft me altijd gesteund en me de ruimte gegeven om te doen en te laten wat mij goeddunkt. Ook de medische- en technische staf trouwens… Als ik vond dat ik naar Antwerpen moest om te revalideren, dan kon ik dat. Als het me beter leek om niet te trainen, dan hoefde ik niet te trainen.. Alles wat samenhing met mijn revalidatie gebeurde in samenspraak met de club. Ik heb alle medewerking gekregen van de club. Ook van mijn ploeggenoten krijg ik alle steun. Natuurlijk hebben zij niet altijd de tijd om zich af te vragen hoe het met mij gaat want zij hebben ook hun eigen voorbereiding. Maar ik mag niet klagen over belangstelling…’
Heb je veel steun gehad aan supporters? Zo ja, wat deed dit met je?
’Jawel! Je hebt goede en slechte supporters, hé! Je hebt mensen die van je spel houden of je als persoon graag mogen en hebt erbij die kunnen je nauwelijks ruiken of zien. Je weet van wie het komt en of het gemeend is of niet. Maar uiteindelijk moet je het toch allemaal zelf doen. Mijn familie heeft me voornamelijk door de moeilijke periodes heen geholpen.’
Heb je door die blessures een andere kijk gekregen op het voetbal?
‘Je bekijkt het voetbal natuurlijk vanaf de tribune en dan zie je het spel beter. Daar probeer je dan van te leren, ook al speel je zelf niet. Voor de rest: voetbal blijft voetbal!’
Heeft de afgelopen periode je veranderd als mens?
’Ik denk het wel… Niet alleen de blessure heeft me veranderd maar ook het vaderschap. Je weet goed wat je kunt of niet kunt.. aan wie je iets hebt en aan wie niet. Je leert de mensen uit je omgeving heel goed kennen.’
Denk je dat je weer op hetzelfde niveau komt als voor je blessures?
’Als ik weer helemaal fit wordt en kan spelen zonder pijn aan mijn knie, dan denk ik dat ik mijn oude niveau weer kan halen. Maar ik zet mezelf niet onder druk. Ik ga iedere dag hard werken om weer op mijn oude niveau terug te komen. Dat zal z’n tijd nodig hebben!’
Zul jij dit seizoen nog je rentree gaan maken in het eerste elftal?
‘Dat vind ik eigenlijk niet zo belangrijk. Het zou wel leuk zijn natuurlijk, ook gezien het feit dat mijn contract afloopt. Dan zou het fijn zijn als ik na 2 jaar afwezigheid zou kunnen laten zien dat ik nog een deel van de groep ben en erbij hoor. Maar het belangrijkste is op dit moment voor mij om terug fit te worden en te blijven tot het einde van het seizoen.’
Hoe bevalt het werken onder Raymond Atteveld, Martin Koopman en Ruud Hesp?
‘Goed… ervaar het als zeer positief! Ik heb een heel goede band met de technische staf en ze geven mij ook alle ruimte om te revalideren. Ze zijn er ook heel voorzichtig in en weten perfect wat ze aan mij hebben.. Mij hoef je niet te stimuleren om te trainen; je moet me eerder afremmen en dat doen zij dan ook ten gepaste tijden. Atteveld als assistent-trainer was natuurlijk iets impulsiever maar als hoofdtrainer is hij iets zakelijker geworden.Dat wat hij doet, doet hij goed. Martin Koopman is een hele rustige; ziet alles heel goed en komt af en toe met je praten. Hetgeen heel belangrijk is voor een speler. En Ruud heeft ervaring, die loopt al langer mee. Kan niets anders zeggen dan dat ik een goede band met de trainersstaf heb. Daar zal het niet aan liggen.’
Wat vind jij van de prestaties van het elftal en denk je dat we de playoffs halen?
’Als je naar de rangschikking kijkt van ons, dan denk ik dat we de playoffs vast en zeker kunnen halen. Je ziet dat we onder Atteveld veel meer durven voetballen; dat brengt misschien wat meer risico in het spel maar op momenten loont zich dat. Er zullen ook momenten zijn dat het iets gevaarlijker is en het ons gaat opbreken maar dat hoort bij het spelletje. Ik vind niet dat we slecht spelen… een slechte dag heeft iedereen wel eens maar ik denk dat we er voetballend op vooruit zijn gegaan.’
Je contract bij Roda JC loopt aan het einde van dit seizoen af. Heeft de club al met jouw gesproken over een contractverlening en wil je zelf wel blijven?
‘Er is nog niet gesproken over een verlenging. Een tijdje terug verschenen er allerlei artikelen in de krant: Huub Stevens zou gezegd hebben dat ik geen contractverlening meer zou krijgen en Huub Narinx vertelde dat ze eerst wilden wachten tot ik terug fit was, alvorens ze een beslissing zouden nemen. We hebben daarop wel een gesprek gehad, waarin ik heb aangegeven hoe ik ertegenaan kijk. Ik ben bereid om veel toe te geven maar de bal ligt nu bij Roda JC. Ik wacht nog steeds op een gesprek maar ik blijf ook niet stilzitten. Je kunt niet blijven wachten natuurlijk. Ik heb aangegeven heel graag hier te willen blijven maar zij zijn nu aan zet. En ik hoop snel iets te horen.’
Hebben nog andere clubs interesse in jou getoond?
’Er zijn links en rechts wel wat contacten geweest. Maar de meeste clubs willen, zoals Roda JC, afwachten hoe het met de knie is. Als ik met de beloften ga spelen en dat gaat goed, zullen andere clubs wel lezen en zien dat ik terug aan het spelen ben en fit ben. Ik weet dat ik het komende jaar in mezelf zal moeten investeren en daar heb ik ook helemaal geen moeite mee. Het enige dat ik wil is terug gaan voetballen, dat is voor mij het belangrijkste!’
Welk type trainer zie jij volgend jaar het liefste bij Roda JC?
‘Van mij mag Atteveld hoofdtrainer blijven!’
Je bent nu al 8 seizoenen bij Roda JC. Vind jij dat die club gedurende die periode verandert/ gegroeid is?
‘Ik heb de tijd op Kaalheide nog meegemaakt. Toen waren Theo Pickée en Nol Hendriks nog voorzitters. Dat was toch een andere tijd en ik heb daar hele goede gevoelens aan overgehouden. Ik vind dat het nu, jammer genoeg, niet meer hetzelfde is. Je hebt nu ook een andere groep natuurlijk; alleen Humphrey, Ger, Vladi en ik zijn hier al langer. Maar ik hecht toch meer aan hoe het vroeger was dan aan hoe het nu is.’
Niet alleen op voetbalgebied is er de afgelopen tijd het één en ander verandert, maar ook in je privé-leven. Je bent getrouwd en vorig jaar februari heb je een zoontje gekregen. Hoe bevalt het vaderschap?
‘Bevalt heel goed! Je stelt je vooraf wel iets voor bij ‘het vader worden’. Het is best zwaar want het vergt enorm veel energie van je. Ik heb geluk dat mijn vrouw iedere dag tijd maakt voor de kleine. Dat heb ik liever dan dat ik hem naar de crèche breng. Ik vind het belangrijk dat een kind een goed contact met de ouders opbouwt. Door mijn revalidatie en het trainen mis je wel een deel hiervan maar de tijd die je dan wel hebt, probeer je zo goed mogelijk door te brengen met de familie. Maar even gemakkelijk is het niet; als ik, zoals vandaag, twee trainingen hebt, kan ik niet eens meer ‘pap’ zeggen als ik thuiskom. Dan zal er van spelen niet meer veel komen maar toch zal het moeten. Het hoort er tenslotte allemaal bij en het is het mooiste wat er is. Een knieblessure stelt dan eigenlijk helemaal niks meer voor.’
Wil je nog iets kwijt?
’Moeilijke vraag… Leuk dat jullie dit doen en ga er zeker en vast mee door! Ik vind het altijd wel belangrijk dat mensen tijd in Roda JC blijven steken. Dat er ook goede supporters zijn die het goed voor hebben met de club, in tegenstelling tot sommige anderen.’
Kevin, bedankt voor de tijd en moeite die je jr nam voor dit interview, en veel succes met je verdere revalidatie!
