“All-In” bij mijn cluppie

Dat ik de afgelopen uitwedstrijd niet Live heb meegemaakt ervoer ik als een beschamend iets. Als fervente supporter van RodaJC behoor je gewoon bij elke wedstrijd, dus ook de uitwedstrijden, aanwezig te zijn. Maar door omstandigheden, buiten mijn schuld, was het deze keer niet mogelijk waardoor ik de wedstrijd via het planet voetbal heb moeten volgen. Dit heeft natuurlijk wel gevolgen voor mijn komende werkweek.

In deze hectische Wereld waar van alles en nog wat verboden en “not done” is wegens alle beperkingen, is niets zo goed voor je eigen geestelijke en mentale gezondheid dan het bezoeken van die uit- en thuiswedstrijden van je eigen cluppie. Daar in het stadion wordt het tenminste nog als normaal ervaren als je luid vloekend je mening kenbaar maakt, of wordt het zelfs bijna als normaal ervaren als er een of andere “gek” in een gele outfit, die toevallig op een cartoonpersonage lijkt, wat rond ligt te dollen. Hier kan iedereen tussen gelijkgezinden zijn eigen ingeburgerde agressie op een veilige wijze nog kwijt raken. Natuurlijk moet je dan wel geen supporter zijn van een van die grotere clubs die nooit mogen verliezen hè? Want zulke supporters kennen gewoon het gevoel niet dat een andere supporter heeft als er bijvoorbeeld eens gewonnen of nipt verloren wordt tegen deze clubs. Neen, als je supporter van Roda JC bent dan verlaat je telkens het stadion met een geheel opgepoetste mentale en geestelijke opkikkering. Daarna kun je de werkweek met frisse zin weer oppakken. Hier kan geen enkel Fitness centrum aan tippen. Minimaal twee uur zingen, hossen en springen, Zo hard mogelijk uitschreeuwen van je eigen emoties. Het overheerlijke gevoel van uitschelden van de gevestigde orde in de wetenschap dat het maar woorden zijn die alleen in het stadion recht van spreken en waarde hebben. Want zeg nu eens eerlijk? Elke mens heeft uiteindelijk een uitlaatklep voor zijn emoties nodig. De psycholoog die per 20 minuten betaald moet worden geeft vaak als raad op om eens gewoon lekker opeens, bij behoefte, gewoon zo hard mogelijk een oerschreeuw te produceren. Dat zou gewoon iedereen veel vaker moeten doen. Want het gevoel dat daarna overblijft is euforisch! Alleen mag dat tegenwoordig nergens meer. Behalve natuurlijk bij Mijnheer “Tsjakka”. Maar die moet je er dan wel dik voor betalen. Maar bij zo een cluppie als RodaJC is dit allemaal “All-In” en bespaar je jezelf de kosten van een dure psycholoog, psychiater, Fitness of “Tsjakka” personages!

Jammer dat ik er de afgelopen wedstrijd niet bij heb kunnen zijn. Wat had ik me weer lekker geestelijk en mentaal kunnen opfrissen.