Wiljan Vloet

Geliefd door de één, gehaat door de ander.
Zo zwart-wit kun je de meningen van de supporters schetsen.
Nadat men in het seizoen 2001/2002 als 13e was geëindigd, moest het roer radicaal om. Georges Leekens gooide na de laatste wedstrijd de handdoek en dus moesten de heren Hendricks en Pickeé op zoek naar een geschikte opvolger. Het moest iemand worden die de organisatie binnen de club weer op orde kon brengen, iemand die van de verschillende "groepjes" binnen de selectie weer één geheel kon maken.

Het belangrijkste doel was echter: rust brengen binnen de club, geen onnodige verhalen meer in bijv. een Voetbal International, nee..... alles moest binnenshuis blijven. Nol wilde iemand, die dag en nacht met de club bezig was, en natuurlijk iemand die iedere week overleg met hem had over alles wat met Roda JC te maken had.

Allerlei namen passeerden de revue en uiteindelijk was de goede man voor deze job gevonden: Toenmalig FC Den Bosch trainer Wiljan Vloet moest in Kerkrade voor de verandering gaan zorgen. Vloet was in dat seizoen met zijn ploeg gepromoveerd en had zich als doel gesteld om niet te degraderen. Uiteindelijk faalde hij jammerlijk, want via de nacompetitie slaagde hij er niet in om nog een jaar op eredivisieniveau te spelen.

Vloet werd in de media afgeschilderd als "harde trainer'. Discipline stond bij hem bovenaan het lijstje, en laat dit nu net zijn, wat de spelers van Roda JC op dat moment nodig hadden.  Hij werd geroemd om zijn organisatorische kwaliteiten en afgemaakt om zijn defensieve wijze van spelen. Op sarcastische wijze werd over hem gesproken als "de trainer die vaker geblesseerd was dan zijn spelers" Kortom: de meningen over de coach waren verdeeld.

Toen hij op 1 juli in Kerkrade arriveerde, ondervond hij nog veel last van een achillespees blessure, echter, zo gaf hij zelf aan, had hij er alles aan gedaan om zo fit mogelijk bij Roda JC te kunnen beginnen.

Zijn organisatorische kwaliteiten kwamen meteen de eerste trainingsdag tot uiting. Vloet ontwierp een heus draaiboek: een boek met regels waar iedereen binnen de club zich aan diende te houden. Dit gold dus niet alleen voor de spelers, maar ook voor: de materiaalman, de vrouw die de was deed, de terreinbeheerder etc. Voor de spelers was dit zeer belangrijk, want als ze buiten het veld discipline hadden, dan hadden ze dit ook binnen het veld, aldus Vloet.

De aanpak wierp zijn vruchten af, want tijdens de oefencampagne zag men langzamerhand weer een team ontstaan. Zelfs onze Tweety merkte dit op. De eerste wedstrijden van het seizoen speelde men gelijk, daarna won men tegen Willem 2 en Heerenveen en de supporters kregen als snel vertrouwen in de toekomst. Maar als snel bleek, dat het spel wisselvalliger werd, waardoor het team onnodig punten verspeelden. Men verloor o.a  van RBC, AZ, FC Zwolle en Groningen. Vloet herhaalde keer op keer weer, dat er geen reden tot paniek was. Dat men nog harder moest trainen en dat het allemaal wel goed zou komen.

Naarmate het seizoen tot een einde kwam, richtte de ploeg zich weer op. Op de laatste speeldag moest uiteindelijk de beslissing om Europees voetbal vallen. Het verdere verhaal zal ik jullie maar besparen, want dat is bekend. Was Europees voetbal vorig jaar nog "aardig" geweest, zo is het dit jaar een "Must". Dat zijn tenminste de woorden van Vloet. En geloof het of niet, ik geloof de goede man en heb het grootste respect voor hem.

Avond na avond is hij met de club bezig, hoe de organisatie nog beter kan. Hoe men het elftal optimaal kan laten presteren. Hij bezoekt alle wedstrijden van Jong Roda, en bezoekt nog eens 3 à 4 wedstrijden van andere voetbalclubs. Als ik na om een uur of 5 de training verlaat, zit Vloet nog aan zijn bureau te werken, alleen..... Hij staat de pers altijd te woord, en heeft altijd een vriendelijke babbel voor iedereen over. Een trainer met hart voor de club dus.

De prestatie die hij vorig jaar met de club heeft bereikt, vind IK indrukwekkend, zeker na het teleurstellende seizoen ervoor. Dat het spel van de ploeg niet altijd even fraai is, daar ben ik het roerend mee eens. En uiteraard Wiljan zelf ook. Maar in paniek raken, zal hij zelden. Want hij weet, dat zijn ploeg het kan en hij wil het bewijzen ook. Hij wil van het imago afkomen, dat hij geen aanvallend voetbal kan brengen. De man heeft karakter en doorzettingsvermogen en dat tekent hem. Tenminste, als je 6 keer niet toegelaten wordt tot de cursus hoofdtrainer en het uiteindelijk nog een zevende keer gaat proberen, dan ben je een doorzetter en dat is onze Wiljan Vloet!

24 september 2003
Janine.