René
Trost was in de periode 1983 tot 1998 een boegbeeld van Roda JC. Als verdediger
van Roda heeft hij jarenlang menig supporter geamuseerd door zijn acties,
vechtlust en menige doelpunten. Hij beleefde grote successen met de club,
onder Steevens behaalde hij de 2e plaats in de competitie en in 1997 won
hij met Roda de Amstel Cup. Maar tegenwoordig vervult de Kerkradenaar
een hele andere rol.... namelijk die van trainer van het belofte- elftal.
En wie hem bezig ziet, kan niet anders dan concluderen dat hij zich in
die functie als een vis in het water voelt.
Als je met René Trost praat over zijn trainerschap, bespeur je de vreugde
en trots die hij hieruit haalt. Zijn ogen stralen als hij over de prestaties
van "zijn" Jong Roda praat. Regelmatig dwaalt hij af in ons
gesprek, vertelt enthousiast over belevenissen die hij heeft meegemaakt
als trainer en vergeet compleet wat de vraag nou eigenlijk is. Maar verwijten
kun je hem dit enthousiasme niet, want Jong Roda doet het gewoon uitstekend
in de competitie. De laatste competitiewedstrijd (uit tegen Ado Den Haag
red.) werd dan wel verloren, maar de ploeg heeft nog steeds alle kans
om kampioen te worden.
"Natuurlijk ben ik zeer tevreden over de prestaties van mijn spelers"
vertelt René, "in mei hoorde ik pas dat ik de beloftes ging overnemen,
vrij laat dus... tja, dan heb je niet veel tijd. Dus ben ik begonnen met
inventariseren en gesprekken voeren. Van buitenaf hoorde ik steeds dat
er weinig kwaliteit in dit elftal zat, dus je kunt je voorstellen dat
mijn eerste indrukken niet erg hoog waren, maar toch zag ik perspectief."
En die goede hoop en het vertrouwen dat René in de ploeg had, was terecht,
zo bleek later. Men begon goed aan de competitie.... op het spel, en vooral
de inzet was weinig aan te merken en al snel moest ook René Trost gaan
toegeven, dat zijn ploeg tot veel meer in staat was, dan iedereen dacht.
"in het begin van het seizoen is het altijd aftasten, dat is logisch,
maar na de 3e wedstrijd vertelde ik de ploeg, dat als ze dit vast konden
houden, we best ver konden komen" En René kreeg gelijk.
Naarmate het seizoen vorderde, steeg Jong Roda in de ranglijst van de
competitie, de goede resultaten zorgden ervoor, dat de ploeg zelfs mee
ging dingen om een kampioenschap. Een knappe prestatie. "Dat is het
zeker! We staan nu 2e, en ik vind zeker dat we voor een kampioenschap
moeten gaan. We hebben een goed elftal en dat moet mogelijk zijn..We spelen
zeer aanvallend. daar hebben we ook de spelers voor. Pak een Baslanti,
een van Mieghem, een Popova, een Elberkani, en ga zo maar door. Die zijn
allemaal aanvallend ingesteld. Verdedigend ben je daardoor dan wel iets
kwetsbaarder. Dat verwachtte ik tenminste. Maar ook verdedigend ziet het
er goed uit., we hebben ontzettend weinig tegentreffers gekregen, en dat
vind ik zeer positief."
Door de goede prestaties van de ploeg, begon ook de buitenwereld meer
aandacht te krijgen voor Jong Roda. De media schonk in de kranten meer
aandacht aan het team, maar ook de supporters kwamen in grotere getallen
naar de wedstrijden. Met als absolute hoogtepunt het vuurwerkspektakel
tegen Jong Helmond Sport. "Dat er nu meer mensen naar ons komen kijken
is natuurlijk fantastisch. Ik heb de spelers tijdens het 1e gesprek ook
voorgehouden dat de technische staf en ik aan alle randvoorwaarden zouden
voldoen.maar dat het toch uiteindelijk bij hun zelf lag. Als zij hun best
deden en goed speelden, dan denken die 50 toeschouwers: Goh dat 2e speelt
toch een aardig potje voetbal, en dan komen ze vaker kijken. Dat vuurwerk
tegen Den Bosch vond ik geweldig, niet alleen ik, ook de spelers gaf dat
iets extra's. En natuurlijk weet ook IK wel dat het hier op Kaalheide
nog toegestaan was om vuurwerk af te steken, en in ons nieuwe stadion
niet", verteld René knipoogend.
Maar ondanks alle succes, vergeet René niet waar het eigenlijk allemaal
om draait. "Als je zolang bovenin mee kunt draaien, dan is dat natuurlijk
geweldig. Dat mensen voor jouw ploeg komen, is leuk. Maar dat is secundair.
In eerste instantie is mijn doel toch, om zoveel mogelijk spelers van
Jong Roda naar het 1e elftal over te hevelen. In het begin van dit seizoen
had ik me voorgenomen dat minstens 1 speler een stuk of 12 wedstrijden
bij de A- selectie zou moeten zitten. Had ik dat gehaald, dan was mijn
doelstelling geslaagd. Inmiddels zijn Baslanti en Popova defintief bij
de A-selectie, heeft Dave Roempgens al eens bij de A gezeten, hetzelfde
geldt voor Elberkani. En ook Taylan Aydogan zit nu voorlopig bij de A-selectie
waar hij het ook goed doet. Dus ik moest mijn doelstelling duidelijk bijstellen,
haha".
René Trost, een trainer vol emoties. Iemand die hard kan zijn en met stoelen
kan gooien als een speler een kans mist, maar ook iemand die helemaal
in vreugde kan opgaan bij een doelpunt. Een trainer, die de realiteit
echter nooit uit het oog zal verliezen. "Op dit moment gaat het allemaal
fantastisch en is het allemaal hoesanna, met nog 12 wedstrijden te gaan,
staan we nu op een 2e plaats. Maar er zal misschien ook ooit eens een
tijd komen, dat het minder gaat. Dat houd ik de groep ook altijd voor.
En dan moet je er ook je best blijven doen. Reken maar, ook als het slecht
gaat, zal ik met evenveel plezier voor de groep staan". Ik hoop echter
dat we 3 mei een klein kampioensfeestje kunnen vieren", lacht René
Janine
