Het gevoel is terug….

Vanaf 6 maart Roda JC-FC Twente 1-2 heb ik geen columns of wedstrijdverslagen meer geschreven. Ik was het zó zat. Ik was zó verschrikkelijk teleurgesteld in de resultaten van Roda en vooral in de wedstrijdopvatting van het eerste team, dat deze teleurstelling in mijn Rodabeleving slechts overtroffen werd door het gevoel dat ik had na de penaltyreeks in Milaan van enkele jaren terug. Drie jaar lang niet alleen geen Europees voetbal, maar ook nog eens slechts een handjevol goede, leuke thuiswedstrijden.

Natuurlijk blijf je iedere wedstrijd weer naar het stadion gaan, je hoopt op een aardige partij [op zijn minst hoop je op succes, want soms zijn de punten nog belangrijker]. Roda is per slot van rekening je club, daar lig je wel eens wakker van. Daar kun je je behoorlijk rot door voelen. Je weet dat de trainer weg gaat aan het eind van het seizoen, maar ook al heb ik Wiljan Vloet vaak verguisd: het lag natuurlijk niet alleen aan hem. Hij kan best een werkbeest zijn geweest, 24 uur per dag in touw voor Roda JC, maar hij heeft de selectie toch niet aaneen kunnen smeden tot een team van een constant en stabiel niveau.
Je hoopt dan weer op een nieuw seizoen.

En dan komt die geruchtenmachine op gang…. Stevens zou terugkomen. Op een gegeven ogenblik is duidelijk dat Raymond Atteveld assistenttrainer wordt, en dan denk je: die komt toch niet als Huub Stevens niet komt? Van Hoogdalem wordt genoemd. Opeens verschijnt de naam van Ruud Hesp in de media. En zo langzamerhand begin ik een warm gevoel te krijgen. Het zal toch niet waar zijn? Eindelijk wordt bekend gemaakt dat de nieuwe trainer op 27 mei gepresenteerd wordt.

Op naar de Kick Off. Ik ben present om vier uur en wordt verwelkomd met een muntje voor een gratis consumptie. Het wordt steeds drukker. Ik heb een kort gesprek met Frank Rutten, die net binnen komt. We praten wat over de persconferentie, die buitengewoon gezellig is geweest. Over de nog niet gerealiseerde contract verlenging met Gregoor van Dijk, die toch door de supporters tot de MVP van het jaar is gekozen [maar hopen dat beide partijen wat toegeven]. Over de contractverlenging van Koné tot 2010 [drie jaar + een optie van twee jaar!]. Dat is een stuk zekerheid, waar ik eveneens een warm gevoel van krijg: meldt zich niemand, is hij voor vijf jaar aan Roda verbonden; meldt zich wel iemand, dan levert hij Roda tenminste een behoorlijk bedrag op, waarbij het Ajax-bod van afgelopen seizoen slechts peanuts zullen zijn, ondanks de clausule die in het contract is opgenomen.

En plotseling is het grote moment aangebroken: daar verschijnt der Retter, der Erlöser. Onder een enorm gejuich van de drie- tot vierhonderd supporters betreedt Stevens, vergezeld door Atteveld, Hesp en voorzitter Kuijer de Kick Off. Wat een enthousiasme! Wat een stralende gezichten! Ik word er eveneens door gegrepen. Ik grijns van oor tot oor. Wat een gevoel opeens. Ik droom weer, ik zie weer de wedstrijd van 5-0 tegen Feyenoord voor me, met de polonaise op de sintelbaan, waar ik met zoon [in de rolstoel vanwege een gebroken been] en dochter de feestende spelers voorbij zie trekken.

Het is snikheet in de Kick Off vanwege de tropische omstandigheden, maar hier krijg ik het echt nog warmer van. Wat zo'n terugkeer al niet te weeg brengt! Logisch, de verwachten zijn hooggespannen en Kuijer én Stevens waarschuwen ons wél realistisch te blijven. Ik geloof echter niet, dat er één supporter is die nu het onmogelijke van de nieuwe technische staf verlangt; als ze maar in staat zijn de beleving terug te brengen, als ze maar in staat zijn een team op de mat te brengen dat strijdt voor wat het waard is, dat strijdt omdat het Roda JC heet; een team, dat zich realiseert dat men niet zomaar beroepsvoetballer is, maar een club vertegenwoordigt met een bestuur, medewerkers, vrijwilligers, supporters. En dát lieten Stevens, Atteveld en Hesp duidelijk doorschemeren in de woorden die ze tot de supporters hebben gesproken. Dát Roda-gevoel moet terug! Ik heb ze één voor één succes toegewenst en gezegd dat ik niet het onmogelijke van ze verlang, maar dat ik hoop op de bezieling van destijds.
Ik heb in ieder geval het [Roda-]gevoel weer terug.

Gomatma. Landgraaf, 27 mei 2005.